Faruki ve İslam Kültür AtlasıAlıntı
Kalemin Kılıçtan Daha Keskin Olduğunun Örneği
Faruki, kolayı yani salt teorisyen olmayı seçmedi, zoru yani pratisyen olmayı seçti. Ümmet bilincine sahipti. Medeniyetimizin kadim köklerine inmeyi ve hâkim kılmayı çözüm olarak gördü. İnandıklarını savundu, bu uğurda yaşadı ve şehit edildi… Allah rahmet etsin, bizi de affetsin…
İslam, ne bugünkü Müslümanların tavır ve yaşayışları, ne İslam tarihinin şu veya bu dönemi, ne de İslam adına kaleme alınan şu veya bu kitabın anlattıklarıdır. İslam Kuran‟dır.” Ne doğunun adamı ne de batının… Doğunun hüzünlerini, kaygılarını ve duygularını batıya taşıyan adam… Böyle anılıyor şimdilerde kendisi… Vefat haberini Türkiye‟de ilk duyuran Mustafa Özcan hakkında şöyle diyecekti; “Öncü... Davetçi... Derdi olan bir insan... Organizatörlük yönü ağır basıyor… Sadece akademisyen olsaydı bir sorun teşkil etmeyecekti, o davasını teşkilatlı bir organizasyonla pratik hayata taşımaya çalışıyordu.” Lütfi (Arslan) abinin sürekli sor(dur)duğu iki sorudan ikincisi olan; bir gün dünya uyandığında biz uyanamasak dünyadan ne eksilecek sualine Faruki, hayatıyla en güzel cevabı vermişti sanırım…
21 Ocak 1921 `de Filistin`in Yafa şehrinde doğdu. Babası Abdulhüda Faruki İslami ilimlerde derin bilgiye sahip bir kadıydı. İslami eğitimine babasının gözetiminde evde ve mescitlerde baş ladı. İlk ve orta öğrenimini Saint Joseph Koleji`nde yaptı. Felsefe öğrencisi olarak girdiği Beyrut Amerikan Üniversitesi`nden 1941`de mezun oldu. 1945-1948 yılları arasında Celîle`nin son Filistinli valisi olarak görev yaptı. Görevi süresince Filistinlilerin haklarının ısrarlı bir savunucusu oldu. 1948`de İsrail Devleti`nin kurulup Filistin`in işgal edilmesi üzerine akrabalarının bir çoğu Beyrut`a iltica etmişlerdi. O ilk önce direnişe katıldı, ardından Müslümanlar
çok sevdim, ağladım, güldüm, sinirlendim
SPOİLER OLACAK!!!!
öncelikle kitap çok hoşuma gitti. kesinlikle öneririm. ikinci olarak ben linanın Can'ı aldatmasına çok üzüldüm ve Ege ile lina ya soğudum biraz. can her ne kadar pislik biri de olsa lina önce ayrılmalı ondan sonra egeye gitmeliydi.(burda can'ı savunmuyorum sadece lina haklıyken haksız duruma düştü diyorum. can da haklı değil ama işte.) ama olsun herkes güllük gülistanlık değil maalesef ve yazarın kitap karakterlerine mükemmel bir karakter yazmaması da hoşuma gitti bir yandan çünkü hikayeye gerçekçilik katmış.
onun dışında poyraz ve mira ilişkisi bana geçmedi. poyrazın miranın ve tunanın (tunayı ayrıca konuşcam) rüyayı öldürdüğünü ve bunu sakladıklarını öğrendiğinde hâlâ mirayı savunması bana çok saçma geldi. aslında bütün arkadaş grubunun saklayacağını söylemesi bana saçma geldi ve çok sinirlendim. poyaz ve miranın aralarındaki o toksik ilişkiden bi süre sonra gına gelmişti. mirayı hâlâ sevmiyorum bu arada. o poyrazla benden uzakta olsunlar kahdlajdojs
lina ve ege... her ne kadar ilişkileri bir aldatma ile başlasa da çok güzeller. ama işte başlangıçları iyi değildi. benim kesin ahlaki ölçülerim var o yüzden maalesef bu aldatma olayında çok netim. bu da benim öznel görüşüm.
ve gelelim katile yani tunaya...
arkadaşlar ben mi körümde okurken görmemişim anlamamışım ama katil nasıl tuna olabilir ya? hani bana hiç mantıklı gelmiyor. hiç işaret almadık. tunanın o ilk bölümlerdeki Yakamoz'da olan mira ile bakışmaları dışında hiçbir şüpheli davranışını hatırlamıyorum.(ki o da lina bıçaklanmadan önceydi) ben rüzgar sanmıştım çünkü bilmeceleri çözebiliyordu falan ne biliyim. eğer katilin tuna olduğuna dair bir işaret varsa bana söyler misiniz? hâlâ anlamıyorum.
kitaba bayıldım ama genel olarak bakarsak
acı-tatlı, kriz geçirmelik-romantik bir
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
5/10
2026 155. kitabı
Yûsuf ile Züleyha 
Nazan Bekiroğlu
Nazan Bekiroğlu’nun okuduğum ikinci eseri olan "Yûsuf ile Züleyha", yazarın "La: Sonsuzluk Hecesi" kitabının bende bıraktığı o güçlü etkinin biraz uzağında kaldı. 224 sayfalık bu eseri kısa, akıcı bölümleri ve duru dili sayesinde bir gün gibi kısa bir sürede bitirdim.
Kitap resmi olarak "roman" kategorisinde geçse de ben bu esere asla bir roman diyemem. Yoğun şiirsel dil ve bilinçli kelime tekrarları, anlatıyı klasik bir romandan ziyade yapay bir destan formuna yaklaştırmış. Karşımızda modern bir Hz. Yusuf destanı var.
Kitaba dair en beğendiğim, okurken en çok keyif aldığım yer kesinlikle birinci bölüm olan "Söz Başı" kısmıydı. İlahi aşkın derinliğini, hakiki ve tek aşkın yalnızca Allah’a yönelen aşk olduğunu anlatan o mukaddime, kitabın edebi açıdan en güçlü zirve noktasıydı diye düşünüyorum.
Eserin bütününe dair ise teolojik bir şerhim var. Hz. Yusuf ile Züleyha’nın evlendiğine dair dinimizin birincil kaynaklarında (ayet ve sahih hadislerde) net bir hüküm yoktur. Bu anlatı yalnızca bazı dini kaynaklarda ve edebi gelenekte yer alır.
Dolayısıyla işin aslı "Allahu âlem" olan, yani yalnızca Allah’ın bildiği gaybi bir konudur. Kitap bir peygamberin hayatı yerine Leyla ile Mecnun, Ferhat ile Şirin veya Tahir ile Zühre gibi tamamen beşeri efsaneleri anlatsaydı bu kurgu beni rahatsız etmezdi.
Fakat söz konusu bir peygamberin hayatı olunca, kesinliği olmayan bu evlilik anlatısı bana edebi bir zorlama gibi geldi. Kutsal metinlerin sınırları ile edebi kurgunun esnekliği arasındaki o çizgi, peygamber kıssalarında bu denli esnetilmemeliydi diye düşünüyorum.
Netice itibarıyla kitaba puanım 5/10. Ne çok iyi ne çok kötü diyebileceğim ortalama bir eserdi. Bana düşünsel anlamda çok şey katmasa da Nazan Bekiroğlu sevenler ve konuya ilgisi olanlar okuyabilir. Hafızamda
Başarı mı?Alıntı
Puan vermedi
Merhaba sevgili 1000Kitap sakinleri,
sanırım ben Martin Eden’ı yanlış zamanda değil, fazla gerçekçi bir kalple okudum.
Çünkü herkesin “azmin destanı” dediği yerde ben, insanın kendi hayatını ağır ağır tüketişini gördüm.
Martin’in açlığı beni etkilemedi mesela. Dört saatlik uykular, durmadan yazılan sayfalar, bedenini yok sayacak kadar büyütülen o hırs… Bunların hiçbiri bende hayranlık uyandırmadı. Aksine, insanın kendi ruhuna uyguladığı sessiz bir şiddet gibi geçti satırların arasından.
En çok da başarıya yüklenen o kutsallık yoruyor beni. Çünkü roman boyunca Martin hep “bir gün” için yaşıyor. Bir gün anlaşılmak, bir gün yükselmek, bir gün kabul görmek… O bir gün uğruna bugünü aç bırakıyor, uykusuz bırakıyor, sevgisiz bırakıyor kendini. Ve kimse bunun trajedi kısmından bahsetmiyor. Üstelik bütün bunları yaparken hayatın en gerçek şeylerini kaybediyor: huzuru, sağlığını, gururunu… ve Ruth’u.
Oysa insan bazen bir masada sevdiği kadınla huzur içinde oturabiliyorsa başarılıdır. Bir geceyi borç düşünmeden uyuyarak geçirebiliyorsa başarılıdır. Kendini kanıtlamak uğruna kendi ömrünü harcamıyorsa başarılıdır.
Martin ise hayatı yaşamaktan çok, hayatın karşısında kendini ispat etmeye çalıştı. Bu yüzden roman bittiğinde aklımda “başardı” duygusu kalmadı. Sadece geç kalmış bir zaferin soğukluğu kaldı.
Çünkü bazı insanlar istedikleri yere vardıklarında artık o yere varacak hâlleri kalmamış oluyor.
Martin Eden
Martin EdenBir kitabın ağırlığı 120 sayfaya sığar mı?
Puan vermedi·109 syf.·
2026 15. kitabı
Kitabı az önce bitirdim. İçimde tarif etmesi zor bir ağırlık var. Sayfa sayısı çok az ama etkisi gerçekten çok büyük. Şu an çok fazla şey hissediyorum…
Bu kitap beni en çok hissettirdikleriyle etkiledi. Okurken sürekli ağlamaklı oldum. Bir yandan öfkelendim, bir yandan çaresiz hissettim. Sayfalar ilerledikçe içimde büyüyen tek şey, keşke bazı şeyler farklı olsaydı düşüncesiydi.
Bir de bunun gerçek bir olaydan esinlenildiğini bilmek… Sanırım beni en çok sarsan nokta buydu. Kitabı bitirdikten sonra uzun süre bunu düşündüm ve içimdeki ağırlık daha da arttı.
Anne olduğum için bu kitap bana çok başka yerden dokundu. Çocuklarıma kızdığım anlar geldi aklıma. Sonra kendime dönüp, acaba onları gerçekten dinliyor muyum? Onların sessizliğini de duyabiliyor muyum diye sordum. Belki de iyi kitapların yaptığı tam olarak budur, sadece bir hikaye anlatmaz, insanı kendisiyle de yüzleştirir.
Sanırım Sakar, uzun süre unutamayacağım kitaplardan biri olacak. Herkese kolayca önerebileceğim bir kitap değil çünkü gerçekten çok ağır. Ama bende bıraktığı hissi de kolay kolay unutabileceğimi sanmıyorum.
Zaman kaybı bir içerik
“Dünya güzeldi,içim de güzel olsun istedim.
İçimde bir suçluluk,hatta kötülük yokmuş gibi yaparsam, yavaş yavaş kötülüğü unuturdum.
Böylece hiçbir şey olmamış gibi yapmaya başladım.
Hiçbir şey olmamış gibi yaparsanız ve gerçekten de hiçbir şey olmuyorsa,hiçbir şey olmaz sonunda.” (Sayfa 89)
“Kırmızı Saçlı Kadın’ın arada bir aklıma geldiğini değil
Aliden, aslında kendimden bile saklamak istiyordum.
Geceleri gözümün biri gökteki yıldızlarda, diğeri ustanın küçük televizyonundayken,tam uykuya dalmak üzereyken Kırmızı Saçlı Kadın’ın bana gülümseyişi gözümün önünde canlanırdı. O gülümseyişi, yüzündeki “Seni tanıyorum” diyen anlam ve ifadesindekj şefkat olmasaydı belki de onu bu kadar çok düşünmezdim.”
Baba sevgisi ,aile saadeti görmemiş 17 yaşında (Cem)bir gencin çalışmak için gittiği yerde annesi yaşında bir kadına(kızmızı saçlı tiyatro oyuncusu kadına)kapılmasını anlatıyor.Cem yıllar sonra bir çocuğu olduğunu öğreniyor,oğlu tarafından öldürülüyor…
Kapıldığı kadının;babasının yıllar önce annesini aldattığı kadın oluşu kitabı gözümde bitirdi
Kuranı Kerim’den Peygamberler kıssaları çok saçma bir şekilde hikayeye dahil edilmiş,yorumlanmış…okudum ama çok gereksiz bir içerik
Kitaptaki Mahmut usta karakterinin,düşünceleri ,nasihatleri olmasaydı,okumayacağım bir içerik,Orhan Pamuk artık okumayacağım.
Ben okudum ama önermem
“Kar” romanını da sevmemiştim ve bu eserden sonra net Orhan Pamuk bitti bende
Yaşadığı toprakları böylesine eleştirmesi,sağcı solcu diye yaftalaması sanırım ona Nobel Edebiyat Ödülü kazandırdı…
Yazarın düşünceleri bakış açısı,kalemine siyaset bulaştırması,taraflı hicivleri,hiç benlik değil,yazımı çok güçlü,edebi değeri ,betimlemeleri çok başarılı bir eser ama içerik olarak hiç benlik değil
Orhan Pamuk'un 2016 yılında yayımlanmış bu eseri o dönemin iktidar