Nermin
@bennermin
1 Ocak 1989
13 okur puanı
Ocak 2024 tarihinde katıldı
Bütün ölümler aynı renk mi?Edebiyat
"Olmak" halinin noktalanışı.
Ölüm.
En yakın tanışıklığımız başkalarında gördüğümüz kadar.
Zihnimizin acemice sınırlarını çizmeye çalıştığı, kavram olarak bildiğimiz, eğreti tarifler yaptığımız fakat nefes aldığımız sürece gerçek bir hissedişe canlı olarak ulaşamayacağımız insana dair en bilinmez en dramatik olgu.
Peki herkes için aynı mı?
Algılarımıza sığdıramadığımız "var olma" halinden "olmama" haline geçişin bu tatsız sıradanlığı herkese aynı mesafede mi?
Birilerinin diğerlerinden daha eşit olduğu bir düzende ölüm hepimiz için aynı renkte mi?
...
"Onu bu rutubetli hava bitirdi" dedi doktor.
""Morisseau yumruğunu havaya kaldırdı. Zaten yoksul insanlar her türlü havada geberip gidiyorlardı!""
-Émile Zola /Nasıl Ölünür?
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Yeni Kurallara İhtiyacımız Var :)Edebiyat
"En büyük mutluluk kişiliktir" cümlesiyle bitiyor kitap.
Yani mutluluğun ne malk mülk ne şan şöhret, temelde bireyselliğimize dayandığını iddia ediyor.
45 kuralımız var kitapta fakat genel çerçevesi birkaç öznel düşüncenin etrafında dönüyor.
Bunlardan birisi aslında mutluluk denen şeyin acıdan ne kadar uzak olduğumuz ile ilişkili olduğu. Yani mutlu olmak istiyorsak acı denen gerçekten olabildiğince kaçmalıyız diyor. Kuralların birkaçını kaderci bakış açısına dayandırıyor ve kaderciliğin teskin edici bir yanı vardır diyerek de ekliyor.
Geçmişe takılı kalmamak, isteklerde ve hayallerde aşırıya kaçmamak ihtiraslarımızı dizginlemek öfkemize hakim olmak kıskançlıktan kaçınmak, sağlığımızı teklikeye atmamak, ani durumlar karşısında büyük kedere veya büyük üzüntüye yer vermemek, başkalarının mutluluğunu istemek gibi aslında zaten fikir sahibi olduğumuz şeyler sıralanıyor..
Tabi ki de öznelliğin kol gezdiği kitabımızda mutluluk ölçütlerimizin kişiden kişiye değiştiğini biliyoruz.
Çoğunluğuna hak versek de yaşamının merkezine hep mutlu olmayı alan, dünyayı algılama biçimi , değerleri, yaşamdan beklentileri, ihtiyaçları ve bunun gibi bir çok dinamiği fazlasıyla değişen modern çağın insanları için yeni kurallar belirlememiz gerektiği aşikar :)
Kitap ince olunca bir solukta okuyacağımı düşünüyordum ama öyle olmadı beni biraz yordu :) Hatta çoğu yerde zihnimin dagıldığı doğrudur.
İyi okumalar..
Fabrika AyarlarıEdebiyat
Olay örgüsü anlatımında kullanılan uzun ve detaylı tasvirlerin beni bir noktada sıktığını söyleyebilirim. Normalde severim fakat bu kitaptaki anlatım tatsız kelime yığınlarıydı. Ve kitabın tüm eveleyip gevelemeleri son 10 sayfası için.
Okurken Eric ve Frank üzerinde yorumlar yapabiliyorsunuz fakat onca anlatımın icerisine az da olsa babanın genel karakter özelliklerine yer verilmediği veya çok yüzeysel değinildiği için ebeveyn-cocuk ilişkisi üzerinden bağlantı kuramıyorsunuz ta ki son 5 sayfaya kadar ve sonda artık şu yorumu çoğu kişinin yaptığına eminim. Bir çocuğun davranış bozukluğunun altında yatan temel sebeplerden birisi ebeveyn tutum ve yaklaşımlarıdır.
Kitapla ilgili olarak ayrıca Otomatik Portakal ve Sineklerin Tanrısı'nı çağrıştırması, şiddet ve taşkınlık içeriğini özellikle bunların üzerine çıkarma çabası da itici geldi diyebilirim.
Özetle zaman kaybı olarak nitelendirdiğim bir okuma oldu benim için.
Kitabın tamamı aslında son sayfalardaki şu cümleleri kurmak için yazılmıştı.
- hepimiz kendi fabrikamızda bir koridora girdiğimizde, kaderimizin belirlendiğine inanabiliriz; ama bir kelime, bir bakış, bir boşluk; her şey onu tamamıyla değiştirebilir ve mermer sarayımız bir lağıma, fare deliğimiz altın bir salona dönüşüverir. varacağımız nokta aynıdır, ama hepimizin yolculuğu farklıdır ve biz yaşayıp büyüdükçe değişir. ben senelerce önce bir kapının arkamdan kapandığını düşünmüştüm: meğer hala kadranın üzerinde yürüyormuşum. şimdi kapı kapanıyor ve yolculuğum başlıyor.
- ölüm hep heyecan vermiştir bana, insana ne kadar canlı olduğunu hatırlatır, ne kadar kırılgan ama şimdilik şanslı olduğunu; fakat kendisine yakın birinin ölmesi, insana bir süreliğine de olsa delirme fırsatı verir, başka zamanlarda bağışlanamayacak bazı şeyleri yapabilme fırsatı. çok kötü
Üreme Kaygısı ve Kayıp RuhlarPsikoloji
İnsanlar neden çoğalır? Bu üreme telaşı, bunca kayıp ruhun arasına sürekli yenilerinin eklenmesi neden?
Üstelik neden bu kadar kontrol edilemez ve ölçüsüz?
Bu soruların ucunun yaratıcıya ve buna bağlı olarak da yaratma arzusuna dokunduğu noktadır burası.
İnsanları sonunu ve sonucunu düşünmeden çoğalmaya iten şeyin bilinçdışında yatan yaratma arzusu olduğunu düşünüyorum artık. Tanrıcılık oynamanın büyük çekiciliği söz konusu..
Tüm sorunların ana kaynağını gözden kaçırıyoruz. Üstelik hem bireysel hem de kitlesel olarak birbirimize bağlı olduğumuz sorunlar yumağına yeni düğümler atmakla meşgulüz. Hatta yazarın kitapta bahsettiği kelebek etkisinin bu sorunlar yumağı ile direkt ilişkisi olduğunu söyleyebilirim.
Kayıp bir ruh hiçbir zaman tek başına kaybolmuş bir ruh değildir attığı düğüm ile başkasının, başkalarının da kaybolmasına sebep olacak ruhtur. İşte bu yüzden kayıp ruhların öfkesini anlatabilecek sözler dizisi henüz yazılabilmiş değil.
Zihnimden geçenleri tam olarak aktaramadığım bu girizgâhın karmaşası , hedefi belli olmayan bir öfkenin bir kızgınlığın yansıması aslında. Kitabın açığa çıkardığı bu öfkenin yönünü kestirmek oldukça zor.
Öyle bir aşamaya geliyorsunuz ki kitaptaki her bir çocuğa tek tek sarılmak isterken buluyorsunuz kendinizi. Hatta bir yerlerde kendi çocukluğunuza denk gelip onu da sarmalamayı istiyorsunuz. Gözlerinizin önünden geçip giden benzer örnekler silsilesi ile çok fazla şey bilmediğimizi fark edip bu bilmeme halinin çokça yıkıma sebep olduğunu anlıyorsunuz ve haliyle büyüyor öfkeniz.
Sonuç olarak kitapta bakış açınızı genişleterek farkındalık yaratacak çok fazla bilgiyle karşılaşacaksınız.
İyi ki okumuşum diyeceğiniz türden bir kitap.
Özellikle ebeveyn olma planları yapanların ve psikoloji öğrencilerinin okuması gerekli diye düşünüyorum.