Biraz uyudum ve size benzedim yine

Bûf e kûr

@MinelKadim
·
Canım sıkılıyor, keşke sizinkini de sıkabilsem. Nerede ruhunuzun o dokundukça sancıyan yeri bilsem, alnımın korunda kızdırdığım hayallerle dürterdim orayı. Çil yavrusu denilen ve dağılmakla meşhur o ne olduğunu bilmediğim şeyler gibi dağılırdınız etrafımdan kaçarak.. En yavaş olanınızı gözüme kestirip yakalamadan fakat uzansam tutabileceğim bir mesafede takip ederdim, her ardına dehşetle bakışında parmaklarımı gözüne batıracak gibi uzatırdım yüzüne fakat asla yakalamazdım. Korkunun, dehşete düşürmenin sanatı budur, yakalanmaya ramak kala kurban en büyük dehşeti yaşar. Yakalandığında ise bu akla zarar dehşet, ya teslimiyete ya da ender rastlanılan bir mücadeleye dönüşür. Ben sizi zirvede tutmak istiyorum, tıpkı uçurum kenarı gibi durdukça sonu gelmeyen bir düşmeyi vaadediyorum. Asılsız vaatlerden korkanlarınız da az değil, yine de en heveslileriniz onlar, mağdur rolünün repliklerini en iyi bilenleriniz, sinsi ve gizlice mazoşist olanlarınız. Ve ansızın gelen ben ne zırvalıyorum hissi, iç sesimin boğuk haykırışları arasında tanımadığım uzak kahkahalar, parıldayan gözler ve dudak ısırmaları. Tiksinen bir bacak, beyaz ve yaşlı duvarlar.. Perdeyi kapatmam gerek, doğrulamıyorum
1000k ve bombastic güncellemeleri😻😻 İLKEL HALİNE DÖN LÜTFEN BU NE BABAANNEME BENZEDİM HİÇBİR ŞEY BULAMİYORUM!!! hangi talebin arzı bu, bu ne bu yani. hiç böyle istekler yoktu cnm 1000Kitap Destek 1000Kitap
Reklam
Nasıl taş taş ördüm ben Bu yalnızlığı dört bir yanımda.. Ahmet Hamdi Tanpınar Taşta saklandım ben yıllarca taşta Bu yüzden anlamıyorsun öfkem nasıl sert Nasıl taze, nasıl bozulmadı taşıdığım aşk Ağır bir taşla yaşadım nasıl, Beni esirgeyen taştı da öyle söküldü sabrım Nasıl benzedim taşa, ya da taş bana nasıl, bilemezsin. Birhan Keskin
Şiir
"Taşta saklandım ben yıllarca taşta Bu yüzden anlamıyorsun öfkem nasıl sert Nasıl taze, nasıl bozulmadı taşıdığım aşk Ağır bir taşla yaşadım nasıl, Beni esirgeyen taştı da öyle söküldü sabrım Nasıl benzedim taşa, ya da taş bana nasıl, Bilemezsin..." Birhan Keskin
Edebiyat
Sonrası Çiçekli Bir Yalnızlık
Sonra…“Sonra” diye diye geçti ömrüm, bir şeyleri kaybederek büyüdüm ben. Önce çocukluğumu kaybettim; yağmur başlayınca pencereye koşan telaşımı,bir kuş göğe yükselince içimde kanatlanan umudu.. Sonra hayretimi kaybettim. Dünya, yavaş yavaş sıradanlaştı. Gözümde İnsan biraz da alıştığı şeylerin içinde çürüyor, bayım. Sonra zamanı kaybettim;uykularımı,içimde kimsenin bilmediği o ince sevinci. Bir kadın en çok ne zaman yorulur, bilir misin? Bayım Kimseye anlatamadığı şeyleri içinde büyütürken. Sonra anneme benzedim biraz.Dağılan her şeyi toplamayı öğrendim;masayı, saçlarımı, kırılan fincanları… Bir tek içimi toparlayamadım. Çünkü insan bazen kendi içinde dağınık bir ev gibi kalıyor;perdeleri hiç açılmayan,çiçekleri susuz bırakılmış bir ev gibi... Sonra sevdiğim ne varsa eksildi. Yavaş yavaş Bir çiçek eksildi vazodan,bir ses eksildi evden,bir insan eksildi ömrümden. En sonunda ben eksildim kendimden. Kimse anlamadı bunu, bayım. Kadınlar sessiz eksilir çünkü Bir şey demeden kırılır,bir şey demeden yorulur, bir şey demeden gider içlerinden bazı şeyler. Sonra heveslerim kırıldı.Öyle büyük felaketlerle değil üstelik;bir sabah uyanıp eskisi gibi hissedememekle.
Duygu ve Düşünce
Hiç soğumadan, gelsin üçüncü. Ah Atticus; ben biraz da Hal'ci olmaya başladım balım... 1K ahalisine benzedim, 5 dakikada değişir bütün işler 😄 Çekiççi
Duygu ve Düşünce
Reklam
Reklam