Yerimi yadırgadım.
Yerim olmadı zaten kendi mezarımdan başka.
Çılgının biri sanılmaktan sakınmaya vaktim olmadı.
Durmadan beyaz bir aygırla taşardım derin göllerden.
Bir gebe kısrakla kaçardım derin ormanlara.
Güneşin zekasıyla doymak isterdim.
Kaba solgun kağıtlar sunardı.
Şehrin insanı.
Bana şehrin insanı, şehrin insanı, şehrin.
Kaypak ilgilerin insanı, zarif ihanetlerin.
İsmet Özel
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Kan KalesiŞiir
..Ve beyaz kuşlar kalkardı anamın hırkasından
şehre karışmayan bir dehliz değildim
sevinçle kovalıyordum kendimi.
İsmet özel
