Ne mutlu o kimseye ki Rabbini daima kendisine ihsan eden olarak görür; kendisini ise ancak hata eden, kusur işleyen veya eksiklik gösteren biri olarak görür.
Böylece kendisine ulaşan her nimeti, Rabbinin lütfu ve ihsanı olarak bilir; başına gelen hoşlanmadığı şeyleri ise kendi günahlarının neticesi ve Allah’ın kendisi hakkındaki adaleti olarak görür…