Büşra Kayır
@bircabasay
22 okur puanı
Ocak 2022 tarihinde katıldı
Ellerinde plastik torbalar, herkesin kendi evine, kendi sınırlı mutluluğuna koşturduğu, çocukluğunun kurşuni kış akşamlarına özgü bir hüzün vardı havada, ama güne yeni başlıyormuş gibi kararlı hissediyordu kendini.
Reklam
Onunla, tüm benliğimle mutlu olmuş, sonunda neler olacağını bir an bile düşünmemiştim.
Issız, tozlu sokaklarda dolaşıyor, yıkılmış evlerin içini bilimsel bir merakla inceliyor, paslanmış pencere tellerini, ölen kuşları, anıların ağırlığı altında beli bükülmüş kasabalıları dikkatle süzüyordu.
Hiç bir çocuk, annesi düğme dikmesini bilmiyor ve okula düğmesi eksik gidiyor diye, pantolon paçaları düzgün değil diye, ütülü nevresimlerde yatmıyor diye, evindeki eşyaların üzerinde to birikiyor diye, yediği yemeğin tadı pek güzel değildi diye yaralanmaz. Bunlar hep, kendi yetişkinlik değerlerimizle algıladığımız ve çocuğa da kendi bakış açımızla “iyi” “gerekli” olarak dayattığımız şeyler. Siz hiç, çocukluğunun kötü geçtiğini iddia eden ve bunu “Annem pilavın kıvamını bir türlü tutturamazdı,”, “Kahvaltılar berbattı,”, “Balkonu seneden seneye yıkıyorlardı,”, “ Evi de ancak iki haftada bir süpürüyorlardı,” gibi cümlelerle açıklayan, bu gibi fiziksel durumları yetişkinlikte aşılamayan derin yaralar olarak anlatan birine rastladınız mı?
Hâlâ insanların yüzüne dimdik bakabilen, hayatta yolumu çizerken önüme çıkan o hilekâr, o yan bakışları karşılamaya hazır bir çift siyah gözüm vardı.
Reklam