Okurunbirisi
@birisisi
"Amacı olmayan her hayat bir hatadır."
- Stefan Zweig
Yutacağı kimseleri arayan kötü bir yaratığın var olmasına izin verilseydi, bu iblisin insanların kişiliğini yozlaştırmak için yapabileceği en etkili şey, onlara mutlak güç vermek olurdu.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Dili oldukça farklı, kuralsız, uzun uzun akan, bitmek bilmeyen cümleler ama bunda bir sorun da yokmuş gibi hissettiren, seni bir yerden bambaşka bir yere götüren ilginç bir kitap. Konusu aslında oldukça sıradan, yaşananlar da keza öyle. Her şey günlük, rutinde olan şeyler. Farklı olansa yazarın karakterin duygu ve düşüncelerini aşırı ayrıntılı ifade edişinde. Öyle ki birkaç dakikalık boşluklar bile yok, yaşanan, yazan her şey birbirinin davamı ve kopman asla mümkün değil. Ana karakter de beklenmeyecek kadar özelliksiz, sıradan biri. Ne var ki, her şey o kadar gerçek ve o kadar sıradan ki, nasıl oluyor da merakım hep uyanık, elimden bırakmadan okudum çok da anlamış değilim. Çok bir amacı da yok aslında, öyle önüne serilen net bir hikaye, varılan bir son falan. Aslında var da, her şey öylesine bir boşlukta bir kayboluşta gerçekleşiyor ki. Hem aslında her şey tüm detaylarıyla gözünün önünde, okuyorsun onu ama aynı zamanda da sanki buğulu bir camın arkasından seyrediyorsun. Hayatına bir anlam, bir amaç katamayanlardan bence bizim karakter. Yine de böylesi sıradan bir hikayeyi soluksuz okumak benim açımdan güzel bir deneyimdi, ancak bunu güzel kılan kesinlikle yazarın sizi hikayeye bağlayan dili ve inandırıcılığı.
