Sonra bir baktım ortada adının"mutluluk"olduğunu sonradan öğrendiğim,birbirinin aynı geçen geceler,gündüzler ve rutin kalmamış.
Mutluluk bir zamanlar varmış.
Artık yokmuş.
"Ama bak eğer öyleyse,yani unuttuysam eğer sevincimi ,muhakkak okulda unutmuşumdur.Kalem,defter unutur gibi hem de! Rutubetli sınıflarda,bok kokulu helalarda,tebeşir tozlarının arasında.Sakarlığım yüzünden,unutkanlığım yüzünden,bir türlü hazırcevap olamamam,düzensizliğim ya da dalgınlığım yüzünden kim bilir kaç defa küçük düşürülmüşümdür okulda."
"Benim annem yoktu...Öyle biri yoktu...Kendi kendini yok saydı benim annem...Bir tek benim yanımdayken vardı...Onu var eden tek kişi bendim...Benim yaptığım her şeye kızar,gözleriyle adeta beni yerdi...O gözler bir kere olsun bana sevgiyle bakmadı...Madem bu kadar kızmayı biliyorsun be kadın...arada bir de sevsene...Sevmezdi işte ,sevmezdi..."