guwen
@biyeflie
sağlıklı kibir yeni bir varoluş yaratır.
9/10
2024 6. kitabı
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
şimdi söyle, bana bu kitaba neden on üzerinden sekiz verdiğimi soracak olursanız cevabı basit; okuduğum yer, içtiğim içecek, havanın durumu ve duyduğum özlem birleşti ve bu kitabı bana bir buçuk saat içerisinde okuttu.
ne kitabın ne anlattığını ne de vermek istediği herhangi bir mesajı almadım diyebilirim. bana bu kitabı hiç tanımadığım, kitapçıda kitabı, alsam mı almasam mı, diye düşünürken “ben de okuyacağım, bence bir şans vermeliyiz.” diyen biri yüzünden aldım. okuduğuma pişman değilim okumasaydım bir şey kaybetmezdim diye düşünüyorum.
öyle ya her zaman bana bir şeyler katması gereken kitaplar okumak zorunda değilim. kitaplığımdan gelip geçen onca kitaptan biri oldu. belki ben çok seçiciyim ve bunu olumsuz getirisi olarak bu kitabın kütüphanemde köşede bir yerde kalmasına izin veriyorum. inceleme yazmak bile zor geldi açıkçası.
burayı kendime, okuduğum kitaplara ait bir not defteri olarak gördüğümden olsa gerek, kimseye anlatım ve güzel yazı yazma borcum yok. sadece okuduklarımın bende bıraktığı etkiyi zaman zarfında unutmak istemediğinden ve yeni şeyler denemek istediğimden burayı kullanıyorum.
kaldırım ortasında duruyorum. alt üst olmuş bir haldeyim.
“beni tanımadılar,” diye tekrarlıyorum.
o da duruyor. elim hâlâ kolunda.
“sizi hiç görmemiş oldukları için,” diyor. “ben sizi her koşulda tanırım.”
öncelikle söylemek istediğim şu ki, okuduğum hiçbir kitabın konusunu veya özetini yazmayacağım. sadece bana hissettirdikleriyle yetinip, belki bu hissettiklerimden etkilenip okuyacak birileri olursa diye, bırakacağım.
bu kitabı ilk okuduğumda sanırım 18 yaşında falandım. filmi de varmış, izlemedim. japonların kamera önünde ya da rol yapma babında iyi işler çıkarabilme olasılığı pek yok gözümde. özellikle böyle bir kitap için ne olursa olsun iyi bir yapım çıkmaz diye düşünüyorum. önce kitabı oku sonra filmi/diziyi izle derler ya, ben bu kitabı sadece okudum. hiçbir şey izlemedim.
kitabın bana anlattıklarını hayal etmekle yetindim. bana yer yer hissettirdiği iğrenç ve kalp sıkıştırmalı anları, sade ama akıcı konuşmaları, bir çocuğun nelere maruz kalabileceği ve birkaç çocuğun bir araya geldiğinde ne kadar korkunç şeyler yapabileceğine, yetişkinlerin akıl erdirmek için çabalayacağı ama onların birbirlerine bile söylemeden aynı şeyi devam ettireceğine şahit oldum. söylediklerimin hepsi farazi, ben sadece bu kitabı okudum ve daha o yaşımda çocuk aklının ne kadar kötü olabileceğine ve bir yetişkinin değer verdiğine bir şey olduğunda, “çocuk” olarak bilinmesine rağmen bir insana neler yapabileceğine, nasıl korku yayacağına şahit oldum.
öğretmenin tek vasfının olumlu yönde üretmeye devam ettiğine dair düşüncelerin ne kadar boş ve at gözlüğünden bakılmış bir yön olduğunu görmüş olursunuz.
tabii bunların hepsi kurgu olduğundan, gerçek hayatta böyle bir şey olsaydı yüzyılın en korkunç olaylarında - ilk ona giremese bile - ilk ellide olacağını varsayıyorum.
