Kübra Toprak
@blackout
İstanbul Üniversitesi-Türk Dili ve Edebiyatı
İstanbul
25 Şubat
59 okur puanı
Ağustos 2018 tarihinde katıldı
kutsal kitaplardaki kıssaların kullanılması ilgimi çekmiştir her zaman ve isimler de güzel kullanılmış. sadece bu tarz ağır metinler romanda kullanılırken daha duygu değerlendirilmesi yapılmamalı, dışardan gözle anlatmaya devam edilmeli. yazar “ama haklıydı, intihar etmekle eşdeğerdi” gibi bazı kalıp cümleler kullanmış, bunlar kullanılan metnin ağırlığı yanında klişe kalıyor. bir de yeni yazar kendisi sanırım, yeni olsaydım bu kadar ağır metinleri kullanarak yazarlığa başlamazdım. orhan pamuk, yaşar kemal bunu üslubu oturunca yaptılar mesela… tek tavsiyem bu olur
onun harici ilerde daha iyi yerlerde görebiliriz bu yazarı şans verilir :)
7/10
Beğendi
Jane Austen küçük hayatlar ve karakterle bizi bir atmosferin içine sokmayı başarıyor ancak karakterleri okurken daha da içine girebilirdi daha detaylı anlatabilirdi diyorsunuz. Bir de biraz kendimi zorlayarak okudum bazı yerlerde.
intiharla sonuçlanan genelde gençleri hedef alan bir salgın hastalık ve çözüm olarak sunulan anıların silinmesi tedavisinin ele alındığı bir kitap. anılarımın değerini anladım ve insan her şeyi unutsa da nasıl hissettiğini asla unutmuyor arkadaşlar. özlemişim böyle gençlik romanları okumayı, kafa dağıtmak isteyen, hiçbir şey okumayanlara iyi gelebilecek bir kitap, yazarın tarzı hiç yorucu değil.
hilmi ziya ülken, ilk sosyoloji profesörlerinden, bu alanın kurumsallaşmasını sağlayan bilim insanlarından. bu da felsefi-sosyolojik bir kitabı. felsefik diyorum çünkü toplumdaki her kesim için, bir motive kitabı bana göre. motivasyonumuzun asıl kaynağını, hırs kavramını, ihtiras kavramını aşkla beraber ele alıyor. aşk kavramının aslında içten bir ilgi, çaba ve emek olduğunu anlatıyor. bu kitabı çok kötü hissettiğim bir zamanda okumuştum ve beni omuzlarımdan silkeledi, öyle bir kitap.
normalde aşk kitapları okurken sadece içim ısınır, ama bunu okurken çok üzüldüm. karşılıksız, “friendzone”lanan bir aşığın gözünden bir kadını okuyorsunuz. yer yer “bu kadar da sevemezsin.” dediğiniz bile oluyor ama ahmet arif o kadar bizden, o kadar içten ki, sahte bulamıyorsunuz. aşkın en saf halini kalemine dökmeye çalışmış ve bunu yaparken efor sarf etmemesi, yazı olmasına rağmen içtenliğinden ödün vermemesi kitabı güzel kılan unsurlardan. leyla erbil’in olumsuz yanıt verdiğini ilerleyen mektuplardan anlıyoruz:(. normalde mektup tarzı pek sevmem birkaç kitap harici ama bu tarzda okunabilir olan türünün nadir örneklerinden.
