Görünür, həyatın işi ancaq yeni vəsvəsələr yaratmaq və xəyalları təkmilləşdirməkdir. Əslində, həyatda hər şey xəyal və vəsvəsədir, bəlkə, yalnız kainatın əsasını təşkil edən ilk substansiya, yaxud prinsip müstəsna ola. Həyatda yalnız mübarizəyə rast gələnlər üçün bu vəsvəsə həyatın harmoniyasıdır, həmişə yoxsulluqda yaşayan adamlara isə zənginlik gözəl xəyal kimi gəlir.
Ürəyimdə son dərəcə bir yüngüllük, bir genişlik duyuram. Bəlkə, əslində, sevmək elə budur? Çünki mən indiyədək sevməyin nə olduğunu bilmirəm. Sakitləşsəm, necə hərəkət etməliyəm? Çünki həmişə iradəmə arxalanmaq istədikdə özümdə böyük bir cəsarətsizlik duymuşam... Bəlkə hadisələri özbaşına buraxmaq lazımdır?...