Son sayfayı usulca kapattığımda, ruhum sofradan kalkmak istemeyen bir misafir gibi; doygun ama huzursuz, çünkü içimde yeni hikâyelerin kokusuna karşı dayanılmaz bir iştah var.
"Biz plan yapanların ve planı bitmeyenlerin Rabb'i.
Seni unuttukça başımıza gelen şey yıkıcı hatıralardan başka bir şeye benzemiyor,
Sen bizi yine affet. O'nun hatrına."
" 1970'lerde biz çocukların kitap sahibi olması öyle kolay değildi. En azından benim açımdan böyleydi. Daha çok bir büyüğümün/ arkadaşımın armağanı yahut bir başarının mükâfatıdır ilk kitaplarım."