Son sayfayı usulca kapattığımda, ruhum sofradan kalkmak istemeyen bir misafir gibi; doygun ama huzursuz, çünkü içimde yeni hikâyelerin kokusuna karşı dayanılmaz bir iştah var.
"Hayatımda hiç bu kadar mesut olduğumu içimin bu kadar genişlediğini hatırlamıyorum. Bir insanın diğer bir insanı, hemen hemen hiçbir şey yapmadan bu kadar mesut etmesi nasıl mümkün oluyordu?"