Genel olarak yazarın kalemini seviyorum. Bu kitabını da başlarda keyifle okuyordum ama sonlara doğru özellikle de son 50 sayfa beni çok bunalttı artık. Başlangıçta olan tempo düşmeye başladı ve savaş patlak veriyor. Ama o kısmı bana göre Verimli şekilde anlatmamış.
Aşırı nüfus artışı Birleşik Krallığı da etkisi altına almıştır. Hükumet nüfus sorununun önüne geçmek için eşc.nselliği ve kısırlaştırma operasyonlarını öne sürüyor. Kesinlikle doğum yapmak yasak. Kıtlık zaten kapıda ve şartlar zor. Tristram ve eşinin de o sıralar oğulları vefat ediyor. Böyle ölüme giden insanlar için de kimse bir şey yapmıyor çünkü zaten nüfusun artışı istenmiyor. Ama hesapta olmayan bir şey vardır, kadın yine hamile.
Bu kitabı okurken, "hayatımda okuduğum en berbat kitap" diyerek okudum. Öyle ki, 198 sayfalık bu eser ancak üç haftada bitebildi. Oysaki ben, normalde üç haftada koca bir Dostoyevski romanını bitirebilirim . Kitapta ne belirgin bir olay örgüsü var ne de derinlikli yan karakterler... "Hadi şurayı da şuna bağlayalım," diyebileceğim hiçbir nokta yok. Buna karşılık, bolca küfür ve bel altı konuşma mevcut. Tipik Amerikan jargonu beni inanılmaz bunalttı; her cümlede bir lanet okuma, bir aşağılama... En sonunda "Öhh artık Holden, bir sen mi ergensin?!" dedim yani
Ama J.D. Salinger, neden büyük bir yazar olduğunu tam da bu noktada belli ediyor. Kitap, Holden isminde 16 yaşındaki bir gencin bunalımla geçen birkaç gününü anlatıyor. İşte tam da bu yüzden bir olay örgüsü yok; çünkü Holden’ın kendisi bile nasıl bir ruh halinde olduğunu bilmiyor. Kardeşinin ölümü de bu bunalımın başlıca sebeplerinden biri. Fakat asıl neden, Holden'ın kendini çok yalnız hissetmesi. Herkesle konuşmak için sebepler arıyor, bazen konuşmayı da başarıyor ama ona göre yetişkinler hep yapmacık, hep ikiyüzlü. Onlar gibi olmaktan, büyümekten korkuyor. Burada da Holden'ın iç dünyası ve o meşhur metafor devreye giriyor: Çavdar tarlasında sadece çocukların oynaması ve Holden'ın, onları uçurumdan düşmekten korumak için orada beklemesi... Anlıyorsunuz ki, Amerika'da yaşayan ve ağır bir bunalım geçiren 16 yaşında bir ergenseniz, bu kitap ancak bu şekilde yazılabilirdi.
-Jerome_David_Salinger608.jpg){kind=small}
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Portobello CadısıEdebiyat
Herkese Merhaba <3
Bugün Paulo Coelho’dan okuduğum Portobello Cadısı’nın yorumuyla geldim. <3
Konusundan kısaca bahsetmem gerekirse;
Kökeni çingene olan Athena; Beyrut’lu bir aile tarafından evlat edinilir. Beyrut’ta çıkan olaylar sonrası aile Londra’ya yerleşir.
Athena hayatını ruhani bir yolculuk olarak yaşar. İlk yolculuğunu dans etmeye başlayarak yapar. Daha sonra hat sanatında ustalaşır. En son yolculuğunda Aya Sofya olarak çıkar karşımıza…
Ve Ana Tanrı’yla iletişime geçer.
Çocukluğundan itibaren diğer herkesten farklı olan Athena’yı kendi ağzından değilde onu tanıyan insanların anlattıklarıyla tanıyoruz.
Neden mi? Çünkü Portobello Cadısı artık ölü…
Çok severek okuduğum bir kitap olmadı. Konusu itibariyle beni çok bunalttı. Yazardan daha önce okuyup sevdiğim birçok kitap var bu arada. Ama bu kitap bana çok hitap etmedi.
İçsel yolculuk gibi konulara ilgi duyan okurlara öneririm. Yazardan ilk kez bir kitap okuyacaksanız Simyacı veya Casus’u tavsiye ederim.
OKUYUN OKUTUN
Kitapla Kalın
Sevgiler <3
Kitap aslında başta çok akıcı ancak sonlara doğru ilişkisel durumlar açıkcası benim midemi bulandırdı. Ben arkasını okurken biraz daha cinayetli hafiften polisiye entrikalı ve ilişki üçgeni gel gşt şeklinde olur diye düşünmüştüm ama kitaptaki biraz daha fazlası ve cinayetli o gizemli kısım pek yoktu bence. Şaşırttığı yerler vardı evet ama sonlara doğru beth insanı bunalttı
Puan vermedi·224 syf.··
Beğendi
·2026 29. kitabı
·7 günde okudu
·Okunma: 24 Mayıs 2026 00:00
Kitabı Notos Kitap Yayınevi’nin Nisan 2016 basımından okuduğumu söyleyerek incelememe başlamak istiyorum. Bu yayınevinin basımının ilk sayfalarında yazarın hayatıyla paralel olarak edebiyatta ne olduğunu ve tarihsel olayları yazan bir kronoloji mevcut, yazarın öldüğü yıla kadar.
Kitabın sonunda tamamlanmamış bölümler ayrıca yer almış ve ardından Kafka’nın vasiyetine rağmen eserlerini yayımlayan arkadaşı Max Brod’un Dava kitabının ilk üç baskısının ardından yazdığı sonsözler var.
Bu sonsözlerden ilkinde neden Kafka’nın vasiyetine uymadığını açıklamış. Gerçekten ciddi ve zor bir karar ama ben samimi ve haklı buldum kendisini. Onun Kafka’nın kişiliği ve düşün dünyasına dair aktardığı şeyler de oldukça ilgimi çekti.
Kütüphaneden ödünç aldığım bu kitabın bilindik bir yayınevinden olmadığını gördüğümde biraz moralim bozulmuştu. Fakat kitabın yukarıda anlattığım gibi bir çok eklentiye sahip olması benim aşırı hoşuma gitti. Çevirisi zaten popüler yayınevlerinden birine çeviri yapan İlknur İgan’ınmış, o yüzden çeviri de iyiydi bence.
Dava kitabının içeriğiyle ilgili düşüncelerime gelirsek; bir hukukçu olarak Josef K.’nın davası benim ruhumu bunalttı. Kafka’nın da hukuk okumuş biri olduğunu dikkate alırsak bir hukukçuyu korku tünelindeymiş gibi hissettirecek bu romanının etkileyiciliğine şaşırmamak gerekir. Gerçi bu roman mesleği fark etmeksizin her insanı benzer hisler içine sürüklemiştir.
Josef K. ve davasının benim güncel travmalarıma da hitap eden tetikleyen bir yanı vardı. Dolayısıyla ruhum sıkılarak bunalarak okumama şaşmamak gerek.
Devletin yargı sistemi, bürokrasisi, memurları, kalemleri vs. her şeyi; gerçekten insanoğlunun elinde dünyanın her yerinde çok büyük sıkıntılı ortak noktalar içeriyor belli ki. Yargıda adalette yüz yılda bir adım ilerlemiş miyizdir? Belki bir
Yoruma başlamadan önce kitapla alakalı en büyük eleştirim; kitapta tek bir bölüm dahi olmaması, dolayısıyla şans eseri bir satır başına denk gelmezseniz ara veremiyorsunuz, duracak bir yer bulamıyorsunuz ve bu da kitabı dilini sevseniz bile inanılmaz yorucu bir hale getiriyor. Sonuç olarak bu kitaba başlamadan önceki kısa yorumu bırakıp gerçek görüşlerime geçiyorum. Kitap daha ilk sayfasından başlayarak bana sanki önceki kitaplarını okumadığım bir serinin devam kitabını okuyormuşum hissi veriyor. Olaylara o kadar ortadan dalınmış ki ; kişilerin ve önceden yaşanan olayların sanki hepsi biliniyor da ona göre devam ediliyormuş hissi veriyor. Olaylar, isimler ve hareketler bu kadar karmaşık ve anlaşılmaz gelirken bir okur olarak beni bunalttı. Kitaba tam olarak adapte olamadım ve zor bitirdim. Yunan mitolojisine dair bit çok kitap okudum ama ilk kez bir kitabı okurken bu kadar zorluk çektim. Konusuyla bilimkurgu, içeriğiyle aksiyon-maceraya yakın, diliyle okurunu etkisi altına alamayan ki bana göre tabii, bir kitaptı.
Hoşça kalın.
