Kırgın çiçekler ülkesinden papatya kokan
ellerine...
Bil ki!
Sensiz gözümde tüm çiçekler kırık, boynu bükük
ve harap.
Tarumar olmuş toprak
Okudugum tüm sayfalar mürekkepsiz birer sayfa.
Satırlar eksik, yarım ve hasta
Sensiz düşen her kar tanesi geceden siyah ve yasta...
Sen hayata hükmedebileceğini sanıyordun, bürünmüş olduğun o yalan örtüsünü üzerinden çektiğimde başkalarına yaptığın kötülüklerin hepsini aslında kendine yaptığını ve bu hayatın küçücük bir parçası olmak dışında bir şey olmadığını anladın.