Burak Yıldız
@burakyildiz
Pazarlama Uzmanı
ÜRETİM YÖNETİMİ VE PAZARLAMA Y. L.
İstanbul
Rize, 7 Aralık
96 okur puanıŞubat 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Enderunî Vâsfi BeyŞiir
Dîl harâb-ı aşkınım sensin sebep berbâdıma
Bir teselli ver gelip bâri dîl-i naşâdıma
Taş mıdır bağrın ki gelmezsin benim imdâdıma
Dîni ayrı kâfir olsa rahmeder feryâdıma
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Allah'a ısmarladık/Faruk Nafiz ÇamlıbelŞiir
Bir sarı yaprak gibi düştü gönlüm yoluna,
Buğulu gözlerimden geçmediğin gün olmaz:
Benim kadar titremez hiç bir yiğit oğluna,
Hiç bir ana kızına bu kadar düşkün olmaz.
Bin fersahtan duyarım kimle gülüştüğünü,
Alnından öz kardeşim öpse ben irkilirim.
Değil yalnız ardına kimlerin düştüğünü,
Kimlerin rüyasına girdiğini bilirim.
Sen ve ben kim idik?Edebiyat
Bak Tolgonay, sen ve ben kim idik? Halkımız sayesinde büyük adam olmadık mı? Öyleyse iyi ve kara günlerde beraber olacağız, mutluluğu da, felaketi de paylaşmasını bileceğiz. Her şey yolundayken biz de halimizden memnunduk, şimdi bir felaketle karşı karşıya isek, herkes kendi başının çaresine baksın diyemeyiz ya. Bu, hiç de dürüst bir şey olmaz. Ama asıl yarın kendini tutmalısın. Aliman’ın umutsuzluğa düşmesi başka bir şey. O bizim hayatta gördüklerimizi görmedi, edindiklerimizi edinemedi daha. Sen bir anasın, o ise körpecik bir gelin. Şunu da unutma: Eğer savaş uzarsa, belki beni bile çağrılar cepheye. Maysalbek’in askerlik çağı da pek uzak değil. Gerekiyorsa hepimiz birden gideceğiz. Bunlara da hazırlıklı olmalısın.
Boşuna dememişler...Edebiyat
Küçük çocuklar, kadınlar, yaşlılar askere gidecek yiğidin çevresinden ayrılmıyor, ondan bir karış uzakta kalmak istemiyorlardı. Bazılar ağlıyordu, bazıları da zilzurna sarhoştu. Boşuna dememişler: “Halk bir denizdir, derin yeri vardır, sığ yeri de...”
Ah, ne rezillik! (Günümüz anne ve babalarına ithafen)Edebiyat
Daha önce başlamış olmalı... evde... ve ben hiçbir şey anlamadım, hiçbir şey sezmedim, ah ben budala, ah ben kadersiz budala... Ama zaten benimkiler hakkında ne biliyorum ki? Onlar için sabahtan akşama eşek gibi çalışıyorum, her gün on dört saat bürodayım, tıpkı eskiden elimde numune çantasıyla demiryollarını aşındırdığım gibi... Sırf onlar için para kazanayım diye, para, para, sırf güzel elbiseler aldınlar, zengin olsunlar diye... Akşam yorgun argın, pestilim çıkmış vaziyette eve geldiğimde çoktan gitmiş oluyorlar; yok tiyatro, yok bale, yok davet... Onlardan, onların bütün gün ne yaptıklarından haberim mi var? Şimdi de tek bildiğim, çocuğumun gece vakti genç ve temiz bedeniyle birtakım adamların yanına gittiği; tıpkı bir sokak kadını gibi...Ah, ne rezillik!
