Burcu Karakaş
@burcukarakas
“Niye? Çünkü her insanda öyle bir yer var. İnsan kaybolmak ister çünkü. Bakma sen söylediklerine, insan kendini feda etmek ister. Bir acıda, bir sevinçte, bir kavgada, bir hikayede erimek ister. Başka türlü katlanamaz aslında kendine.”
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
...
Bazan da yıkılarak kendiliğimizden ya da bir kurşunla
Ve bu hızlı akışa yaşayıp ölmek deriz.
Yaşayıp ölmek, deriz, ne denir daha başka
Denir, çok şeyler denir, biliyorum
Geçecektir hayatımıza mutlaka
Çok inandığımız bir şeyin çocukluğu
Sonra gençliği, sonra oturmuşluğu
Sonra hayat hayat gibi olacaktır.
Bakma sen, kuşlar bir uçumluktur ne de olsa
Denizler bir fırtınalık görkemli
Bizse kendimizi insan olarak
Bir tohum gibi dikmişiz sonsuzluğa.
Bütün iyi kitapların sonunda
Bütün gündüzlerin, bütün gecelerin sonunda
Meltemi senden esen
Soluğu sende olan
Yeni bir başlangıç vardır
Parmağını sürsen elmaya, rengini anlarsın
Gözünle görsen elmayı, sesini duyarsın Onu işitsen, yuvarlağı sende kalır
Her başlangıçta yeni bir anlam vardır. Nedensiz bir çocuk ağlaması bile
Çok sonraki bir gülüşün başlangıcıdır.
“onun bu gülümseyişinde hem bir sevinç, hem de meydan okuma bulurdum.”
“hem konuşmaya ne gerek vardı? insan her şeyi anlatamaz, zaten kelimeler de her şeyi anlatmaya yetmez.”
“geçmişi unutmadım, unutabilir miyim hiç? ama ondan uzaklaştım.”
“ben artık sürekli olarak iyi bir şeyin olacağını bekliyor, bunu istiyordum.”
keşke kırılgan olacağıma düpedüz alıngan olsaydım. o zaman işim kolaylaşırdı. hızla hoyratlaşan bir toplumda gücenikliklerimin sayısıyla başa çıkamayacağımı anlar, bu eğilimimi daha nesnel ölçülere vurmayı denerdim.
oysa kırılgan yapının temel özelliği, kırk yılda bir, ama tam anlamıyla kırılması. yıllar önce, bu huyumu bilen bir dostum bana olmadık bir oyun ettikten sonra özür dilemişti: affedersin.
ben de aramızdaki ilişkinin nasılsa eski sıcaklığına asla dönmeyeceği bilinciyle, "peki affettim," demiştim; akrebi, soktuğu için suçlayamazsınız ama yoluna çıkmaktan kaçınabilirsiniz.
vurucu gözlem o anda geldi:
"zaten sen affedersin de bağışlamazsın."
Sayfa 439
