...
Birisine bir söz söyleyeceksin; sessizlik boğucu; şu uzun ayrılığa bir özür, bir sitem…
kırk cümle kuruyorsun, ağzını açmadan vazgeçiyorsun.
İncinme değil bu, insana olan inancını yitirme. Yaranı evde bırakıp çıkıyorsun sokağa...
Her şeyi anlıyor, herkesi tanıyor,
Her sorunu kavrıyor,
Yani kavraya anlaya yaşlanıyordum.
Anlamak yorgunuydum.
Bu yüzden kimseye kızamıyordum.
Kimseden doya doya nefret edemiyordum. Kimseye ağız dolusu küfredemiyordum, Kimseye deliler gibi öfkelenemiyordum.