Buse Asude
@buseasude
Psikoloji
11 okur puanı
Temmuz 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Suç ve Ceza Üzerine;Edebiyat
Sonia’nın mektuplarından bahsederken aslında kitabı özetlemiş Dostoyevski. Yüzlerinin renklerinden öyle çok bahsetti ki... Bu son öyle güzeldi ki, bütün kitabı okurken hissettiğim o bambaşka hayatın daha da içinde hissettim ve bu hikayenin sonunu görme şansı bulduğum için mutlu oldum.
Çok garip hissiyatlar bırakan, herkese bambaşka aydınlanmalar yaşatabilecek, hayata dair ve başlı başına bir hayat olan kitap. Evet, kitabı bu bir cümleyle tanımlayabilirim. Sonunu ayrıca yazmak istiyorum. Öyle güzeldi ki ve öyle anlamlı ki! Şimdi gerçekten neden bir klasik olduğunu anlıyorum. Diğer kitaplardan daha çok büyümüş hissettirdi bu kitap sonunda.
“Fakat bütün bunlar, yeni bir hikayenin başlangıcıdır. Bir adamın kendini baştan yaratıp, farklı bir dünyaya adım atışının hikayesidir. Artık onun önünde bilinmeyen bir hayat var. Bu yeni bir hikayenin konusu olabilir. Ancak anlatmakta olduğumuz hikaye sona ermiştir. SON”
Sonia neşeli bir tebessümle Raskolnikov’a baktı, ama elini uzatırken her zamanki gibi utangaçtı. Bazen, Raskolnikov’a reddedeceğinden korkarmış gibi ona elini hiç uzatmazdı. O da kızın elini her zaman isteksizce sıkar, onu görmekten hiç de memnun olmadığını her hareketiyle belli eder, bazen hiç konuşmazdı. Sonia, arada sırada onun karşısında titrer ve büyük bir acı içinde onun yanından uzaklaşırdı. Ama şimdi elleri birbirinden ayrılmıyordu. Raskolnikov, kıza baktı ve başını öne eğdi. Yalnızdılar. Onları gören yoktu. Onları yalnız bırakmak isteyen gardiyan uzaklaşmıştı. Nasıl olduğunu ikisi de anlayamadılar. Ama birden sanki bir şey Raskolnikov’u yakalayıp kızın ayaklarının dibine fırlattı. Ağlayarak kollarını Sonia’nın dizlerine doladı. İlk önce kız çok korktu ve bembeyaz oldu. Ama aynı anda her şeyi anladı ve sonsuz bir mutluluğun ışığı gözlerini doldurdu. Onu her şeyden fazla sevdiğini ve beklediği dakikanın geldiğini anlamıştı... Konuşmak istiyor ama beceremiyorlardı. Yaşlar gözlerini dolduruyordu. İkisi de solgundular ama bu solgun yüzler yeni bir geleceğin şafağında olmanın sevinciyle, hayatlarının teminatını bulmuş olmanın rahatlığıyla pırıldıyordu. Aşk onları tedavi ediyordu. Her birinin kalbi, öteki için sonsuz kaynaklarla doluydu. Sabırla beklemeye karar verdiler. Yedi yılları vardı.
