Herkesin öve öve bitiremediği kitabı ben de biraz daha övmeye geldim. Kitabı sipariş ederken bile içimde garip bir tedirginlik vardı. Ya çok sevecektim ya da büyük bir hayal kırıklığı yaşayacaktım. Felsefi, düz anlatımı olan bir kitap diye düşünüp sıkılacağıma kendimi inandırmıştım. Üstelik yazara ve kitaba dair neredeyse hiçbir fikrim yoktu… beni mazur görün.
Ama kitabı elime aldığım anda bambaşka bir şeyle karşılaşacağımı anladım. Hikaye, kendi doğrularından asla vazgeçmeyen bir mimarın, Howard Roark’ın hayatını anlatıyor. Toplumun beklentilerine uymak yerine kendi çizgisinde ilerlemeyi seçen bir karakter düşünün. Herkesin “böyle yapmalısın” dediği yerde o, “ben böyleyim” diyor.. kitabın sadece mimarlıkla ilgili olduğunu zannetmeyin.. birey olmakla, özgürlükle, başkalarının onayına ihtiyaç duymadan yaşayabilmekle ilgili.
Bir de Dominique var… Onunla Roark arasındaki ilişki alıştığımız aşk hikayelerine hiç benzemiyor. Dominique, Roark’ı belki de herkesten daha iyi anlayan ama aynı zamanda bu dünyada onun gibi birinin var olmasının ne kadar zor olduğunu bildiği için çelişkiler yaşayan biri.. en sevdiğim karakter oldu.
Bunun dışında bir çok karakter var..
Ellsworth Toohey’den nefret ettim,
Wynand’a üzüldüm,
Catherine ile gurur duydum,
Bay Keating’e bir çok yerde sinirlendim..
Kitabı daha nasıl abartabilirim diye düşünüyorum çünkü gerçekten anlatırken yetersiz kalıyorum gibi hissediyorum. Eğer bu yorumum sizi okumaya ikna etmezse bile, yine de bir şans verin. Şöyle düşünün.. Çok sevdiğiniz bir dizinin her gün yeni bölümü çıkıyor ve siz bir sonraki bölümü heyecanla bekliyorsunuz… İşte ben bu kitabı tam olarak böyle okudum. Sürekli bir fırsat kollayıp elime almak istedim.
Kitapla geçirdiğim 8 günün bende bıraktığı his tam olarak buydu ve belki de daha fazlası.
Aziz Nesin’in Aferin adlı eseri, yazarın kendine has keskin mizahı ve derin toplumsal eleştirilerini bir araya getiren sarsıcı bir öykü derlemesidir. Kitap, bireyin toplumsal sistem, bürokrasi ve dalkavukluk kültürü karşısındaki sıkışmışlığını, adeta bir ayna tutarak gözler önüne serer. Nesin, her biri bağımsız görünse de temelde aynı çürümüşlüğü hedef alan öykülerinde, "aferin" peşinde koşan, takdir edilme arzusuyla kendi benliğinden ve ahlakından ödün veren insan tiplerini trajikomik bir dille resmeder.
Eserin en büyük orjinalliği, dönemin sosyo-politik aksaklıklarını yerel bir dille ele alırken, evrensel bir insanlık panoraması çizmeyi başarmasıdır. Aziz Nesin, okuyucuyu sadece güldürmekle kalmaz; durum komedisi ve absürt olay örgüleri aracılığıyla derin bir sistem sorgulamasına iter. Karakterlerin içine düştüğü çelişkiler ve trajik durumlar, yazarın yalın ama bir o kadar da keskin üslubuyla birleştiğinde, eseri sadece yazıldığı dönemin değil, her dönemin bürokratik ve toplumsal çıkmazlarını anlatan zamansız bir başyapıt haline getirir.
Kısacası Aferin, insanın onaylanma arzusu üzerinden toplumsal çürümeyi ve sistemin bu çürümeyi nasıl beslediğini gösteren güçlü bir yergi örneğidir. Aziz Nesin’in gözlem yeteneğinin ve ironi ustası kimliğinin en somut kanıtlarından biri olan bu kitap, güldürürken can acıtan, düşündürürken de okuru kendi eylemleriyle yüzleştiren sarsıcı bir edebi deneyim sunmaktadır.
Reklam
Toplumun ve Raskolnikov'un Vicdanı...
Sevgili okurlar, sevgili yazarlar, sevgili Saint Petersburglular, sevgili Sibiryalılar, sevgili Romalılar...
...Temmuz başlarında çok sıcak bir gün, akşama doğru, genç bir adam “S...…” Sokağı’ndaki bir pansiyonda kiraladığı küçük odasından çıktı ve ağır, kararsız adımlarla “K…” Köprüsü’ne yöneldi... Roman, böyle bir cümle ile başlıyor.
Dünya klasiği denince akla gelen ilk eserlerden biri olan Suç ve Ceza ile ilgili inceleme yazıma başlamadan önce spoiler konusunda uyarmak istiyorum.
Bu eser bir başyapıt; sadece benim tarafımdan değil, dünya genelinde okur ve eleştirmenler tarafından da bir başyapıt olarak kabul görülmektedir. Sıradan bir insanın bile iç dünyasını okura aktarma konusunda mahir, ehil ve muktedir bir edebiyatçı olan Dostoyevski'nin ustalık dönemi eserleri arasında yer alan Suç ve Ceza; Saint Petersburg’da yaşayan fakir, hastalıklı hukuk öğrencisi Raskolnikov’un işlediği çifte cinayeti konu alıyor. Raskolnikov, okur ile birlikte kitap boyunca kendi ahlak, vicdan ve adalet anlayışını sorguluyor.
Raskolnikov'un hastalığı ile alakalı bende bir ikilem olan soruyu sormak istiyorum; Raskolnikov işlediği cinayet yüzünden mi hastalandı yoksa hastalandığı için mi cinayeti işledi?
Dostoyevski, kitabın başından itibaren Raskolnikov ile birlikte okuyucuyu tefeci Alyona İvanovna'dan tiksindiriyor ve Raskolnikov'un bu tefeci kadını öldürme planlarını öbek öbek işliyor. Tefeci kafın cinayeti işlendikten sonra beklenmedik bir şekilde tefeci kadının masum üvey kız kardeşi Lizaveta içeri giriyor ve Raskolnikov ardında tanık bırakmamak için onu da öldürmek zorunda kalıyor. İkinci cinayetin ardından Raskolnikov'un ruhsal ve ahlaki değişimi başlıyor.
Dostoyevski'nin; çelişkiler, gelgitlerle dolu bir kötü, bir iyi, bir siyah, bir beyaz olan gri karakterimiz Raskolnikov
8/10
2026 9. kitabı
Yalnızız, Peyami Safa’nın insanın iç dünyasını en derin şekilde anlattığı romanlardan biridir. Romanı okurken sadece olayları değil, insanların ruh hâllerini de görürüz. Bu yüzden eser, klasik bir hikâyeden çok insanın kendisiyle hesaplaşması gibi ilerler.
Romanın merkezinde Samim vardır. Samim, çevresindeki insanların sahte davranışlarından rahatsız olan, sürekli düşünen ve daha temiz bir hayat arayan biridir. Gerçek dünyanın bencil ve karmaşık yapısından kaçmak için zihninde “Simeranya” adını verdiği hayali bir dünya kurar. Bu dünya, insanların daha dürüst, huzurlu ve anlayışlı olduğu bir yerdir. Aslında Samim’in bu hayali, modern insanın gerçek hayatta bulamadığı huzuru temsil eder.
Romanda yalnızlık duygusu çok güçlüdür. Kalabalık içinde yaşayan insanlar bile birbirini tam anlamıyla anlayamaz. Peyami Safa burada şunu anlatmak ister: İnsan bazen en büyük yalnızlığı kendi içinde yaşar. Karakterlerin çoğu dışarıdan normal görünse de içlerinde korkular, çelişkiler ve mutsuzluk taşır.
Eser aynı zamanda toplum eleştirisi de yapar. Batılılaşma, ahlak anlayışı ve insan ilişkilerindeki samimiyetsizlik sık sık eleştirilir. Bu nedenle roman bugün bile güncelliğini korur. Çünkü modern insanın yalnızlığı ve anlam arayışı hâlâ devam etmektedir.
Kısacası Yalnızız, insan ruhunu, yalnızlığı ve gerçek mutluluğu arayışı anlatan güçlü bir romandır. Peyami Safa bu eserle okuyucuya sadece bir hikâye sunmaz; aynı zamanda insanın kendisini düşünmesini sağlar.
Zweig yine kalbin en sessiz yerinden vuruyor…
Stefan Zweig 'ı her okuyuşumda konudan çok karakterlere bakarım hep. Bana göre insan psikolojisini çok derin gözlemliyor. Eserlerinde karakterlerini iyi ya da kötü diye çizmiyor. Bize diyor ki okuyucu; her insanın içinde çelişkiler vardır, onlara kızdığımız noktada anlamaya da çalışmalıyız aynı zamanda.
Onun eserlerinde karakterler çoğu zaman:
yalnız hissediyor, anlaşılmak istiyor,
duygularını bastırıyor,
bir olay sonrası içsel dönüşüm yaşıyor.
Tıpkı Edgar gibi.
küçük bir çocuğun masumiyetiyle yetişkinlerin gizlediği duygular arasındaki o ince çizgiyi çok iyi vurgulamış.
Bir sırrın insanın içinde nasıl büyüdüğünü, güven duygusunu nasıl değiştirdiğini görmek oldukça çarpıcıydı. Edgar’ın yalnızlığı, anlaşılma isteği ve yaşadığı hayal kırıklıkları bana çok gerçek geldi. Bazen bir çocuğun sezgilerinin, yetişkinlerin kurduğu bütün oyunlardan daha güçlü olduğunu düşünüyorsun.
Zweig’ın anlatımı sade ama bir o kadar da yoğun her zamanki gibi. Küçük detaylarla büyük duygular hissettiriyor. 
Yakıcı Sır , sadece bir sırrı değil; büyümeyi, kırılmayı ve insanların birbirine karşı ne kadar karmaşık olabileceğini anlatıyor. Etkileyici ve düşündürücü bir kitaptı.
İnsan ruhunu anlamayı seven herkesin kendinden bir parça bulabileceğini düşündüğüm bir kitap...
Stefan Zweig 'ı her okuyuşumda konudan çok karakterlere bakarım hep. Bana göre insan psikolojisini çok derin gözlemliyor. Eserlerinde karakterlerini iyi ya da kötü diye çizmiyor. Bize diyor ki okuyucu; her insanın içinde çelişkiler vardır, onlara kızdığımız noktada anlamaya da çalışmalıyız aynı zamanda.
Onun eserlerinde karakterler çoğu zaman:
yalnız hissediyor, anlaşılmak istiyor,
duygularını bastırıyor,
bir olay sonrası içsel dönüşüm yaşıyor.
Tıpkı Edgar gibi.
küçük bir çocuğun masumiyetiyle yetişkinlerin gizlediği duygular arasındaki o ince çizgiyi çok iyi vurgulamış.
Bir sırrın insanın içinde nasıl büyüdüğünü, güven duygusunu nasıl değiştirdiğini görmek oldukça çarpıcıydı. Edgar’ın yalnızlığı, anlaşılma isteği ve yaşadığı hayal kırıklıkları bana çok gerçek geldi. Bazen bir çocuğun sezgilerinin, yetişkinlerin kurduğu bütün oyunlardan daha güçlü olduğunu düşünüyorsun.
Zweig’ın anlatımı sade ama bir o kadar da yoğun her zamanki gibi. Küçük detaylarla büyük duygular hissettiriyor. Yakıcı Sır , sadece bir sırrı değil; büyümeyi, kırılmayı ve insanların birbirine karşı ne kadar karmaşık olabileceğini anlatıyor. Etkileyici ve düşündürücü bir kitaptı.
İnsan ruhunu anlamayı seven herkesin kendinden bir parça bulabileceğini düşündüğüm bir kitap...
Selamlar. Bence bu kitap en özet haliyle yetersizdi. Öncelikle bu seriyi genel olarak sevmediğimi söyleyerek başlamak istiyorum. Her kitapta mantık hataları, karakterlerle ilgili tutarsızlıklar, kitabın finaline etki etmeyen dolgu sahneler vardı. Ben şahsen 6 kitaplık bir seride seri boyunca parça parça gördüğümüz ve bu hikayenin asıl kötüsü olan Birlik’in bütün sırlarının çarpıcı bir şekilde çözülmesini ve dramatik bir şekilde yıkıldığını okumak isterdim. Yani aslında 5 kitap boyunca parça parça bilgiler öğrendiğimiz Birlik’le ilgili aksiyonun dozunun artmasını isterdim. Bir final kitabı olmak için çok durağan bir kitaptı.
Olabildiğince spoilersız ilerleyeceğim. Ben kitabın yabancı booktok’ta yerildiği kadar kötü olduğunu düşünmüyorum. Kötüydü evet ama o kadar da kötü değildi bana göre. Tabii bu durum benim bu serideki beğeni sıralamamın genel beğeniyle taban tabana olmasıyla alakası olabilir. Ben ilk kitapların daha kötü olduğunu düşünüyorum. Yine de neleri sevemediğimi spoilersız açıklamaya çalışacağım. Okumak isteyip istemediğinize siz karar verin.
Bu kitapta Lyla’nın sonunda ailesine kavuşmasını ve devamında da Birlik’in Gölge Adam tarafından çökertilmesini okuyoruz.
Normal bir kitapta serim, düğüm ve çözüm bölümleri bekleriz. Bu kitap serim, serim, serim, serim, serim, düğ, ç şeklinde ilerliyor.
Kitabı 8 farklı kişinin bakış açısından okuyoruz. Durum böyle olunca kitapta zaman kavramı çok daha yavaş akıyor. Yazar genel olarak bu 8’li anlatımda zamanı tekrarlamamaya çalışmış ama yine de her bölümün başında bir tık geri gidip yeni karakterin o olaya karşı düşüncelerini okuyup devam ediyor hikaye. Bu durumdan nefret etmedim ama gerekli miydi diye ufak bir sorguladım.
Yazarın dilinin akıcılığına hiçbir eleştirim yok. Bence yavaş ilerlemesine rağmen akıcı bir
Reklam
Reklam