Bu kitapta beni en çok üzen şey yaşanabilecek güzel ihtimallerin yaşanamaması. Öyle bir hayatın içine itiliyorlar ki tüm gelecekleri ellerinden alınıyor. Onlar böyle bir hayata mahkum edildi. Eğer bir şansları daha olsaydı ömürlerini birbirlerine yaslanarak huzur içinde geçirirlerdi. Aksi takdirde insanın mutluluğunu kendi ellerinin tersiyle itmesi çok saçma olurdu değil mi ? 3 günlük dünyada her şeyi kafamıza çok taktığımızı , mutlu olduğumuz anlara ve bizi anlamaya çalışan insanlara sımsıkı sarılmamız gerektiğini düşünen bir insanım. Ben mutluluğum için çok çabalarım. Bir romanın benim yüzüme kapatıldığını bilirim , o romanı kafamdan atarım ama elimde bir şans daha varsa ; hala daha bir ışık görüyorsam o sayfaları tekrar çevirmek için çabalarım. Ama bazı durumlarda o ışığın kaynağı benim ellerimde olmuyor. Son zamanlarda yaptığım şeyin kendimi yakma pahasına ışığı elimde tutma çabası olduğunu biliyorum. Ama ne yapayım ben de böyle bir ruha sahibim. İnat ediyorum o sayfaları çevirmeye çünkü kaçırılmayacak bir ihtimal olduğunu biliyorum. Ama bazen de romanın kendisi sayfalarını açmalıdır. Çünkü günümüz dünyasında saf mutluluğun ancak iki tarafın çabasıyla gerçekleşeceğini biliyorum. Eğer tüm çabalarıma rağmen o mutluluğa erişemiyorsam üzülmem. Herkes bu sürecin benim için üzücü olduğunu söyler. Aksine ben üzgün değilim. Elinden gelen her şeyi yapmış bir insan üzgün olabilir mi ? Benimki sadece mutlu olduğum zamanları yâd etme sürecidir. Maalesef ki insanların bu çabada olmayışını görmek benim elimi kolumu bağlıyor. Kötü günler geçince , tüm sular durulunca insan durup diyor ki benim mutluluğum neden gitti ? Ben geleceğimde böyle pişmanlıkları düşünmek istemiyorum. O yüzden her daim öfkeyle değil sakince karar vermeye çalışıyorum. Çünkü biliyorum ki öfkeyle kalkan her
"Hastalık bir uyumsuzluktur.Daha doğru bir ifadeyle,iç uyumsuzluğun bir ifadesidir.Hastalığı, yabancı ve dışarıdan gelen bir şey olarak görürsek, neticede kendimize karşı başlattığımız bir savaşın ortasında kalabiliriz."
Maté’nin kitabı, herkesin kendine sorması gereken soruları sormanıza yardımcı oluyor: "Gerçekten ne istiyorum?", "Bu çabalarım kimin için?", "Bedenim bana ne anlatmaya çalışıyor?" Bu sorular, basit gibi görünse de, cevaplarken aslında kendimizi ne kadar unuttuğumuzu fark ediyorsunuz.
ÖMÜRLÜK DOSTLUK;1000Kitap
Merhaba, Söğüt ben. Annem ben doğduktan sonra ölmüş. Ninem ve babamla geçirdiğim hayatımın baş kahramanı kardeş gibi sevdiğim Canım Pearl idi.
Bir ömür nasıl yaşanır. 90 yıla neler sığar yada sığdırmaya çalışılır sorusuna cevap satırlarda gizli. Sırf bu soruya cevap bulmak için bile okumanızı öneririm.
Herkesin hayatı kendisine özeldir fakat bizim hayatımızı okurken, dostluğu, mahremiyeti, sadakati, bağlılığı okuyacağınızı söyleyebilirim.
Hayat bize oyunlar oynadı, kilometrelerce uzaklara savrulduk, birbirimizden haber alamadık Pearl ile fakat ruhlarımız birdi ve kalplerimiz birbirimiz için hep attı. Birlikte savaşlara da şahit olduk, devrilen ve yeniden oluşan hükümetleri de gördük birbirimizi unutmaktan ve düşünmekten vazgeçmedik.
İkimizinde kendine göre hayat mücadelesi vardı. Onun engelli bir kızı ve bencil bir kocası, benim mutsuz bir evliliğim ve ayrılmamın ardından kendi ayaklarım üzerinde durma çabalarım, evlenmem ve kızım kızılı dünyaya getirmem ile ilerleyen bir ömür...
İkimiz de dibi de gördük, bulutları da. Hayat yolculuğunda frene de basmak zorunda kaldık gaza da... Başımıza ne gelmiş olursa olsun sana olan özlemim hiç bitmedi Pearl...
Ve ben sana yazdığım mektupta diyorum ki: "Rüzgar titrek yaprakların arasında bizim eski sohbetlerimizi fısıldıyor."
Kalın sağlıcakla.
“Fakat iyi niyetle, en azından daha iyi niyetle anneme karşı dürüst davrandığımda bile çabalarım aynı sığlıkta karaya oturuyordu. Dikkatini dağıtabiliyordum ama bundan fazlasını yapamıyordum. Arkadaşlığımdan payına düşeni alamıyor, teselli bulamıyordu. Aslında delik bir kabı doldurmaya çalışıyordum ve bundan ötürü, dikkatini tamamen ve sonsuza dek dağıtamayacağım için o akşamlar genellikle keyifsizlikle sonlanıyordu; onu oyalayacak kalıcı bir şeyin yokluğunda eline tek geçen buydu: Hiçlik.”
"İstedi, diledi; dokunuşunun nasıl iyi geldiğinden bihaberdi.
İstedim, kabul ettim; yine de bazı şeyler için çok erkendi."
Evet, dördüncü kitap çıkana ve elime geçene kadar üçüncü kitabı bekletme çabalarım sonuçsuz kaldı. Nihayetinde okundu ve bitti.
Siraç'ın yaşadıkları kelimelere tam olarak dökülmese de içimde koca bir yara olarak sanırım uzun bir süre kalacak. Çünkü okurken bir taraftan bu durumu gerçekten yaşayan çocukları düşünmek beni kahrediyor...
'Düşünme,' dedi. 'Düşünmek delirtiyor çünkü.'"
Deniz, Disosiyatif kimlik bozukluğu yani kişilik bölünmesi teşhisi konulmuş bir adam. Sürekli bu hastalıkla mücadele ediyor. Duygusal çöküş anlarında ortaya çıkan bu Canavar Deniz'in diğer kişiliği..
Canan onun şu hayattaki tek dayanağıdır. Birlikte bu hastalıkla mücadele ediyorlar.
Bu hastalıkla mücadelede acaba kazanan kim olacak? Deniz mi? Canavar mı?
Okurken çokça düşündüm bu hastalıkla insan nasıl baş edebilir. Canan'ın yerinde olsam ne yapardım? Nasıl yapardım?
Gerçekten yaşadığım hayat beni yaşatıyor mu, yoksa yavaş yavaş öldürüyor mu?
Bazen insan savaşmayı bırakıp gitmek istiyor, buruk bir kabulleniş. Bazı kitapları okurken sona yaklaştıgında son sayfalar bitmesin diye çabalarım. Bu kitapta onlardan biri oldu.
Bu güzel okuma içi 
İLKNUR teşekkür ederim
İLKNUR teşekkür ederim