Çağla Güler
@caglagulerr
İnsan her gün gördüğü yüzler arasından bir yüzü seçip unutmak isterse, bir varlığın, içine işleyen duygusundan sıyrılmaya çalışırsa başarısızlığa uğrar, o yüzü ve o varlığı çevreleyen her şeyi, sesinin ulaştığı, titreştiği genişliği, bakışlarının derinliğini, gezip dolaştığı yerleri, gidebileceği uzaklıkları, sığdığı ve taştığı her şeyi unutması gerekir. Unutmak, insan için, bütün bir zamanı unutmakla olanaklıdır. Bir bakışı unutmak istediğimizde, büyük bir yitimi göze almak zorundayız. Ancak böyle bir yitimin neden olacağı yıkımın altından kalkabilirse, insanın yeni bir yaşamı olabilir, ve insan bu yeni yaşamına çok derin bir bilgiyle, kaybın bilgisiyle sahip olur.
İnsan aldığını silen bir varlıktır, yalnızca verdiğinin hesabını yapmayı bilir.
Gösteriş için sebze yetiştirmeye kalkarsan toprak sana bir tane bile enginar vermez.
Kimse kimseye bir şey öğretmeye kalkmasın tamam mı, benim özlediğim ilişki biçimi bu... İnsanlar, öğrenmek istedikleri bir şey varsa, öğrenirler. Bilenlerin ona buna saldırmasına gerek yok. İnsan, öğrenmek istediği şeyi öğrenmenin yolunu bulur, kim kime ne öğretiyormuş bu dünyada!
Unutacağımız hiçbir şey kalmayana dek her şeyi unutabilsek tanrıyla karşılaşacağız ama oraya kadar unutmayı beceremiyoruz bir türlü...