Çağla Karakaş Ateş
@caglakarakas
George Orwell'in bir fili öldürmek teması altında hükümet yönetimini ve insanların sosyal korkularının onlara istemediği şeyler yaptırmasını eleştirdiği kısa hikâyesi..
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Pia materin devamı olan kurgu olarak daha öne çıkan bir kitap. Kendi adıma, etkilendiğimi ve kusursuz bulduğumu söyleyebilirim. Ortaya çıkışı yüzlerce yıl öncesine dayanan bir örgüt var karşımızda. Eylemlerini desteklediğimiz bir örgüt bu çünkü cehaletle savaşıyor. Geçmişte kilise, engizisyon kurbanı olmuş bazı bilim insanları da örgüte dâhil. Yapısal anlamda dini oluşumları andırıyor. Mutlak itaat ve sıkı bir eğitim söz konusu. Buna sadece sıkı demek yetmez, acımasız da sayılabilir. Robota dönüştürülmüş insanlar, soğuk, karlı bir gecede pencereden atılan çocuklar...
Burada şu soru akla geliyor: cehaletle savaşta nereye kadar gidebiliriz? bu yolda her şey mubah mı?
Diğer taraftan hikayeye ilmek ilmek işlenmiş bilimsel çalışmalar. Karaismailoğlu’nun kitaplarında bir kaygıyı belirgin bir şekilde görmek mümkün: öğretmek, öğretmek, öğretmek...
Sabahattin Ali'nin öykü kitaplardan biridir. Kağnı ile birlikte aynı kitapta toplanmıştır.
Kitabın yky tarafından basılmış arka kapağında “türk edebiyatının ‘özgür’ sesi Sabahattin Ali’den yıllara meydan okuyan öyküler.” deniliyor.
Öykülerinde ıskalanmış hayatlar gün yüzüne çıkartılıyor. Sabahattin Ali, yaşamış olduğu bölgelerin hem coğrafyasını hem de insanını çözebilmiş bir yazar. İnsanın içine, iyi ve temiz şeylere yükleniyor. Bunları süslemek, etiketlemek yerine, tıpkı yazdığı insanlar gibi net bir şekilde söylemeyi tercih ediyor. Öykülerinde kendi hayatından kesitlerde görebiliyorsunuz. Yer yer çehov anlatımıyla, ironiyi tercih ediyor. Kimi zaman yoksul sivaslı bir sazcının yürek burkan anılarını görebiliyorsunuz. düşman öyküsünde politik göndermelerini görüyoruz.
Ses kitabındaki öykülerin hepsi ezilmişliği temsil ediyor. Temizlik duygusuna farklı semboller yüklüyor yazar. Bir umut ve sonuç vadetmiyor. Olanı gösteriyor. Duyguları hafiften kıpırdasa onlara susturuyor. Biliyoruz ki, değiştirilmesi gerekilen şeyler var ve yazarın isteği bu yönde.
Ses, öykücülüğümüzün yüz akı kitaplarından biri.
Bir solukta ilerleyen bir kiyap. Kurgu hakikaten iyi, öyle ki "film/dizi olur bundan" diye geçti içimden.
Dil de temiz sayılır, limbiğimizle, nöronlarımızla, sinaps filan yaparak ilerlemek de eğlenceli nispeten fakat gözümü, zihnimi tırmalayan anlatım bozuklukları var kimi yerlerde.
Kitaba hevesle başlayıp biraz yavaş ilerledim. bunun da temel sebebi bölümlerin çok kısa tutulmuş olması oldu. olay akışı belli seviyeye gelmemişken karakterlerin ayrı ayrı bölümlerde, kısmen kopuk kopuk verilmesi beni de kitaptan kopardı kimi zaman.
Bazı yerlerde daha derin anlatılabilirdi gibi geldi durumlar ve duygular. Olan bitenin dışında ve kıyısında bilimsel bir eda ile gezilmiş de derinine inilememiş gibi.
Dediğim gibi kurgu hayli iyi, kitabı yarıladıktan sonra olay örgüsü daha da yoğunlaşıyor ki çözülmenin ta en sona saklanabilmiş olması da başarı.
Sonuç olarak beğendim fakat edebi açıdan daha alınması gereken biraz yol var.
Zweig tarafından yazılan öykü kitabı. İçinde birbirinden bağımsız beş öykü bulunuyor. Tek ortak noktaları ise hepsinin bir şekilde ölümle bitmesi. Özellikle avare isimli son öykü bana özellikle böyle bittiğini hissettirdi. Ne kadar akıcı ve özgün olsalar da insanın ruhunu karartan, mutsuz eden, umudunu kıran bir yönü var öykülerin. Hele de arka arkaya okunduğunda...
