"Zamanla, nerede bulunursa bulunsun, kendini oranın artalanında eritme yeteneğine sahip olmuştu
Estha –kitap raflarında, bahçelerde, perdelerde, kapı eşiklerinde, sokaklarda–, böylece ortama alışık
olmayan göz için cansız, neredeyse görünmez oluyordu. Onunla aynı odada bulunsalar bile
yabancıların onu fark etmesi genellikle pek çabuk olmuyordu.
Onun hiç konuşmadığını fark etmeleri ise daha da uzun sürüyordu. Hiç fark etmeyen bile oluyordu.
Estha dünyada pek küçük bir yer kaplıyordu."