İnsan yaşadığı yerlerde beraber bulunduğu insanlara görünmez ince tellerle bağlanırmış; ayrılık vaktinde bu bağlar gerilmeye, kopan keman telleri gibi acı sesler çıkarmaya başlar, hep birinin gönlümüzden kopup ayrılması bir ayrı sızı uyandırırmış. Bunu yazan şair ne kadar haklıymış!
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Bayıla bayıla okuduğum Feride'nin bu günlüğü o kadar güzel ki kendimi oradaki hayata kaptırdım. Rüyalarıma bile bir iki kez girdiğini de söylemeliyim. Dün gece son 150 sayfasını okuyayım dedim ve özellikle son 100 sayfada gözyaşlarım küçük bir gölcük oluşturdu. Kitabı bitirdiğim için kendimi boşlukta hissediyorum...Kesinlikle tekrar tekrar okuyacağım.
Daha önceki gönderimde 56 lira verdiğim için kalbimin çıtırdadığını söylemiştim, hala pahalı olduğunu düşünüyorum ama 56 lira mı yoksa bu kitap mı deseler hiç düşünmeden kitabı seçerim. (aslında bir iki dakika düşünebilirim ama bunu söylersek kitabın büyüsü kaçabilir...)
"Kelimelerim seni korkutmasın; ölmüş olan biri artık hiç bir şey istemez, sevilmeyi de, kendisine acınmasını da, teselli edilmeyi de istemez."
Ben aşkın bu boyutunu tehlikeli bulurum. Kadının aşkı bana çok fazla gelse de büyük bir merakla okudum. Bu denli tutkuyla bağlanmış hatta tapmış olması tuhaf olduğu kadar okunası da. Hiç bir şeye kitaptaki kadar inançlı ve bağlı olmadığımdan bu aşkı saçma bulmak gibi bir hadsizlikte bulunamam. Saygımı sonuna kadar hakediyor. Kitabın sonundaki Ahmet Cemal yorumuna da ayrıca bayıldığımı söylemeliyim.
Bilinmeyen Bir Kadının MektubuStefan Zweig · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 2022266,5bin okunma
"Vakit varken tomurcukları topla. Zaman hala uçup gidiyor ve bugün gülümseyen bu çiçek, yarın ölüyor olabilir."
