Caner Alkış
@calkis
Sesim bir başkasınındı. Boğazıma takılmış bir mekanizma benim söylemek istediklerimi, kafamdakileri seslendiriyordu sanki. Fakat kim seslendiriyorsa beni, öyle silik, öyle kişiliksiz, öyle ruhsuzdu ki, kendimi kaptırıp ben de onun kadar silik, kişiliksiz ve ruhsuz olabilirdim kolaylıkla.
Şık ve temiz giyinirse, biraz da kibirliyse her erkek yakışıklı görünebilirdi sana göre. Paranın inşa ettiği değerlerdi bunlar, yakışıklılık ve güzellik paranın mecbur ettiği şeylerdi ve biz paranın düşmanıydık.
Yaşar Kemal, bu kitabında isminden de anlaşılacağı üzere üç Anadolu Efsanesi'ni işlemiş. Köroğlu, Karacaoğlan, Alageyik.
Köroğlu efsanesinden anladığım üç şey oldu, onlardan bahsetmek istiyorum. İlk olarak başa gelen tüm işlerin kökünde baba sözü dinlememek yatıyor. İkinci olarak ise güzel olanın kıymetini ancak o işin ehli olanın anladığı ve güzelin güzel olması için ihtimam gösterilmesi gerektiği incelikle işlenmiş. Üçüncü olarak ise insanın yiğitliğinin kaynağının doğuştan olmadığını gördüm.
Karacaoğlan, bir aşk ve gurur hikayesi anlatıyor. İsmini ve şiirlerini muhakkak duymuşsunuzdur fakat bir de onun hikayesinden bir parça okumak zevkliydi.
Alageyik efsanesini ben daha önce bilmiyorum. Onun hakkında şimdi konuşamayacağım. Yalnızca şunu söyleyeyim. Geyik metaforunu ilk defa Aytmatov'un Beyaz Gemi kitabında anlatılan Maral masalında görmüştüm. Anadolu'da da geyiğe kutsal bir anlam atfeldiğini okumak aramızdaki bağı görmek açısından ilgimi çekti.
Bir arkadaşı vardı. Kısacık Duran. Çok işler görmüşlerdi birlikte. Başka? Düşündü. Başka hiçbir güvenilecek arkadaş yoktu obada. İş başa düşünce... Oysa Hüseyin, iş başa düşmeden, bütün obayı yanında can ciğeri sanıyordu.
