Mizahın Arkasındaki Kadim Keder...İnsan ve Duygular
Rıfat Ilgaz’ın Şeker Kutusu öykü kitabını okumak, benim için edebiyatın o steril, fildişi kulelerinden inip doğrudan mahalle bakkalının, kahvehanedeki emeklinin, ekmek kavgasındaki işçinin, yani o bizim insanımızın sıcak ve dumanı tüten hayatına karışmak gibiydi. Ilgaz, o muzip ama arkasında devasa bir keder barındıran kalemiyle beni öyle içten bir dünyanın içine çekti ki, sayfaları çevirirken yüzümde buruk bir tebessüm, içimde ise o eski, dürüst günlere duyulan derin bir özlem kaldı.
Bu kitap benim gözümde sadece mizahi hikâyelerden oluşan bir seçki değil; Cumhuriyet dönemi Türkiye’sinin, o yoklukla, bürokrasiyle ve geçim derdiyle boğuşan küçük insanın muazzam bir panoraması. Rıfat Ilgaz, o meşhur toplumsal gerçekçi damarını, ironinin ve mizahın o tatlı şerbetiyle öyle bir harmanlıyor ki, okurken hem ülkenin trajikomik hallerine kahkahalarla gülüyorsunuz hem de o yoksulluğun ortasındaki haysiyetli duruş karşısında boğazınız düğümleniyor. Kitaba adını veren o "şeker kutusu" gibi, hikâyelerin her biri dışarıdan tatlı ve cazip görünse de kapağını açtığınızda içinden hayatın o gerçek, sert ve bazen de mayhoş tatları çıkıyor.
Yazarın o süssüz, yapaylıktan uzak ve halkın içinden süzülüp gelen dili beni en çok büyüleyen şey oldu. O, edebiyatı büyük laflar etmek için değil, sessizlerin sesi olmak için kullanıyor. Memurların evrak labirentlerinde kayboluşunu, esnafın ayakta kalma mücadelesini ve o küçük insanların devasa hayallerini anlatırken asla yukarıdan bir gözle bakmıyor; aksine, onlarla birlikte aynı çayı yudumluyor, aynı kadere omuz veriyor.
Şeker Kutusu’nu bitirdiğimde, içimde hem o eski İstanbul’un, o eski mahalle kültürünün sıcaklığı hem de mizahın asıl görevinin "can yakmak değil, canı yananı ayağa kaldırmak" olduğuna dair sarsılmaz bir inanç kaldı. Bu kitap
Zamanın ve mekânın sınırlarını aşan muazzam bir yolculuğun ardından, bu eşsiz siyer kitabının Mekke dönemini nihayet bitirdim.. geride ruhumda hiç sönmeyecek izler ve kalbimi sarsan asil bir hüzün bırakarak.
Kitabın son sayfasını çevirip kapağını kapattığımda içimde derin bir kuyu açıldı sanki. Günlerdir Mekke’nin o kurşun gibi ağır, gergin sokaklarında Peygamberimizin ve ashabının hemen arkasından yürüyordum, şimdi kapağı kapatınca onları o çilenin ortasında bırakıp kendi konforlu dünyama kaçmışım gibi tuhaf, sızılı bir suçluluk kapladı içimi. Bitmesini hiç istemedim. İnsan ruhunu bu kadar temizleyen bir hüzünden neden uyanmak istesin ki?
Bugüne kadar çok siyer okudum ama ilk defa bir yazar, tarihi bilgileri birer kronoloji olmaktan çıkarıp kalbi olan birer çile atlasına dönüştürmüş. Celalettin Vatandaş öyle muazzam, öyle dertli bir iş çıkarmış ki kelimelerin arkasındaki o hıçkırığı duyuyorsunuz. Boykot yıllarında çekilen o amansız açlık, Taif yollarından sızan o asil kırgınlık sadece sayfada kalmıyor gelip tam göğsünüzün ortasına oturuyor. Onlarla birlikte daraldım, onlarla birlikte doğruldum, onlarla birlikte gözyaşı döktüm. Abartısız söylüyorum, ömrümde okuduğum en hakiki, en can cana siyer bu oldu.
Fakat bu yolculuk beni sadece ağlatmadı beni asıl kendi enkazımla yüzleştirdi, dertlendirdi. Sahabenin İslam’ı bir nefes gibi korumak için ödediği bedelleri okuduktan sonra başımı kaldırıp kendi hayatıma baktım. Modern dünyanın sunduğu o uyuşturucu konfora, dertsizliğime, ucuza yaşanmış Müslümanlığıma baktım ve içim utançla kavruldu. "Ben bugün bu davanın neresindeyim, hangi sancağı tutuyorum?" sorusu saplandı zihnime.
Bu kitap benim içimde uyanan, sızlayan ve bir daha asla eskisi gibi uyuyamayacak bir muhasebenin başlangıcı yaptı. Yazarın derdi kalemiyle benim
Reklam
Bana neden daha önce kimse bu kitabı okumam gerektiğini söylemedi? Bu neydi öyle! Tüm kitabı ağzım bir karış açık okudum. Yazarın zihni o kadar kafa açıcı ki... Bayıldım, bayıldım!
Hikayelerin hep iki tarafın bakış açısından anlatılması gerektiğini düşünürüm. Bu kitap da kesinlikle 2. bölümden itibaren bambaşka bir havaya büründü. Tek mekanda ve az karakterle geçen kitapları zaten çok seviyorum ama bu bambaşkaydı.
Okurken "Ya bu erkekler cidden kapatılmalı" demekten kendimi alamadım. Bu kitabı okuyanlarla konuşmak için can atıyorum. Okuyun bu kitabı ya, gerçekten!
Anna Tsintsadze ~ Litih'in Gözyaşları 2
merhabalaar bugün okurken canımdan can giden bir kitapla geldim
•Spoiler içermektedir.
Bu kitapta, birinci kitaptaki merak ettiğimiz her şeyin perde arkasını öğreniyoruz hemde detaylı bir şekilde. Aklımızda soru işareti kalmıyor. İlk kitabı çok sevip bazı detayların özellikle anlatılmasını onları okumayı istiyordum ve bu kitapta o anları fazlasıyla okuduk. Sanırım seride favori kitabım bu kitap olacak
Birinci kitapta Uygar'ı anlamıyordum, hatta pek sevmiyordum ama bu kitapta Uygar'ı anladım, Meira'dan nefret ettim. (Hala aklım yaptıklarını almıyor)
Sürekli bu kadar şeyi nasıl yaptığını sorguladım. Örgütün başına geçmesi, oyun olarak atın üstüne binip insanları... Sonra Uygar onu buluyor ve düzeltiyor sanki? Özellikle son sayfalarda buna inanmak istiyorum çünkü çok değişti.
Uygar'ı ise bu kitapta sevdim. Aynı zamanda birisinin aşkı takıntıya dönüşürse ne kadar ileri gidebileceğini, uğrunda neleri feda edebileceğini göz ardı edebileceğini gördüm.
Meira bu son bölümlerde beni kendisine inandırmayı başardı ama hatta Mertle barışmaya bile çalıştı. Onların sahnelerini okumayı çok sevdiğimi farkettim. Serinin devamında onların daha çok sahnesini okumayı çok isterim
Kitabın sonunda felaket bitti. Travma bıraktı resmen bende akıma geldikçe sonunu açıp okuyorum. O kadar yaraladı ki beni lütfen üçüncü kitap gelsin devamında neler olduğunu çok merak ediyorum
Puan vermedi·56 syf.·
2026 328. kitabı
Edgar Allen Poe tarafından kaleme alınan Morgue Sokağı Cinayetleri edebiyat dünyasının ilk dedektif öyküsü olarak kabul edilmektedir. Poe yazdığı polisiye öykülerle Sherlock Holmes ve Poirot gibi edebiyat dünyasının ünlü dedektif karakterlerinin oluşmasında Arthur Conan Doyle ve Agatha Christie'ye örnek teşkil etmiştir. Bir nevi Poe için polisiye edebiyatının öncü yazarı diyebiliriz.
Morgue Sokağı Cinayetlerinde, evinde vahşi bir şekilde öldürülmüş iki kadının cesetinin bulunması üzerine; gayet zeki, analiz etme özelliği iyi olan, ayrıntıların ne kadar kıymetli olduğunu bilen, çözümleme yeteneği gelişmiş Auguste Dupin'in ipuçlarını toplayarak cinayetleri aydınlatma süreci anlatılmaktadır.
Can yayınlarının kısa klasiklerinden okuduğum bu eser benim için gayet güzel bir kitaptı. Böyle ne okusam diye kararsız kalan, uzun süre kitap okumayıp tekrar dönüş yapmak için akıcı bir şeyler arayan ve kısa bir yolculuk esnasında kitap okumak isteyen okurlar için gayet keyifle okunacak bir eser olduğunu söyleyebilirim.
Okumayı düşünen herkese şimdiden keyifli okumalar.
Puan vermedi
Bugün kitabın son sayfasını kapatıp masaya koyduğumda, içimde hem derin bir sızı hem de tarifi imkansız bir umut vardı. Bazı kitaplar sadece okunup geçilmiyor, insanın ruhuna dokunuyor; Laetitia Colombani’nin "Saç Örgüsü" de benim için tam olarak böyle bir kitap oldu.
Dünyanın üç farklı ucunda yaşayan Smita, Giulia ve Sarah’nın hikayelerini okurken, kadın olmanın da, mücadelenin de coğrafyasının olmadığını iliklerime kadar hissettim. Hindistan’da kızının geleceği için canını ortaya koyup kaçan Smita'nın cesareti içimi titretirken; İtalya’da ailesinin emeklerini kurtarmak için tek başına direnen Giulia’nın azmine sarılmak istedim. Kanada’da kariyerinin zirvesindeyken kanser olduğunu öğrenen Sarah’nın o güçlü maskesinin ardındaki kırılganlıkla yüzleştiği sahnelerde ise gözyaşlarımı tutamadım.
Kitabın kalbimi en çok sızlatan tarafı, bu üç kadının birbirini hiç tanımadan kaderlerinin birbirine bağlanmasıydı. Smita’nın bir tapınakta inançla kazıttığı saçlar, denizleri aşıp Giulia’nın ellerinde emekle işleniyor ve en nihayetinde kemoterapi yüzünden saçlarını kaybeden Sarah’ya bir peruk, yani yeniden yaşama tutunma umudu oluyor. Birinin fedakarlığı, diğerinin emeğiyle birleşip bir başkasının hayatına can üflüyor.
Saç Örgüsü, biz kadınların dünyanın neresinde olursak olalım görünmez iplerle birbirimize bağlı olduğumuzu hatırlatan sıcacık, naif bir başucu kitabı. Yalnız olmadığını hissetmek ve kalbine dokunacak bir umut hikayesi okumak isteyen herkesin bu kitaba sarılmasını kalpten isterim. İyi ki okumuşum.
Reklam
Reklam