karşılaşmamız kaderdi belki. ama çektiğimiz çiledir bizi birbirimize yaklaştıran, o korkunç ümitsizlikler, büyük çaresizliklerdir.
acılarımızı yitirmeyelim.
kaç kez tabutta olduğumu düşündüm. geceleri odam küçülüyor, beni sıkıyormuş gibi hissederdim. mezarda hissedilen de aynı böyle değil miydi, ölümden sonraki hislerden haberi olan var mı?
ne büsbütün diri ne büsbütün ölü olduğumu hissediyordum. canlı bir cenazeydim artık, ne dirilerin dünyasıyla bir bağım vardı ne de ölümün unutulmuşluğu ve huzurundan yararlanıyordum.