Bir makine düzeniyle birbirlerini izliyorlardı: dört hafta bir ay ediyordu, ya da yaklaşık o kadar, ayların hepsi birbirinin aynıydı. Günler giderek kısaldıktan sonra giderek uzamaya başladılar. Kış nemliydi, soğuk denilebilirdi. Yaşamları akıp gidiyordu.
Tam bir yalnızlık içindeydiler.
...
Şöyle dua et; de ki:Yâ Rab, beni rızan ile ve hoşlukla gideceğim yere vardır.Ve rızan ile ve hoşlukla çıkacağım yerden çıkar! Ve bana öyle bir dayanak ver ki; düşmanlara karşı desteğim olsun...