ASLAN MEHMETÇİK
Sen benim baş yazım, alın yazım, baş tacımsm... Bu sefer seni daha yakından tanıdım!..
Seninle yattım, seninle kalktım...
Mektuplarını okudum,
Gözlerinin içine baktım...
Senin tasan, benim tasam,
Senin kaderin, benim kaderim oldu.
Ne çare sana doyamadan ayrıldım.
Sana hiç doyulur mu?
Benim sessiz sedasız, sabırlı Mehmedim...
Varlığımızın esası sensin...
Dirliğimiz, birliğimiz sensin...
Sen olmasaydın biz olur muyduk?!..
Sen ölmeseydin biz kalır mıydık?!..
Şu alev alev yanan ocaklar,
Şu dalga dalga sancaklar,
Şu köyler, şu kentler, şu bucaklar,
Seni tanır, seni anar, seni söylerler...
Fakat sen hep susarsın!..
Ölürsün, gülmezsin!..
Gidersin gelmezsin!.
Sual sormazsın!..
“Bura Yemen’dir,
Yolu çimendir,
Giden gelmiyor,
Acap nedendir?!.."
Nedendir bilinmez!..
Gidilir gelinmez!..
Verilir alınmaz!..
Bu hâl böyledir Mehmedim!..