Ceren erten
@cererten
30 okur puanı
Ağustos 2016 tarihinde katıldı
Reklam
Bu sıradan sahneleri biraz parlatabilsem. Mesela tezgâha bırakılmış kasımpatı demetini kapıp iki kadın önünde dans ederek bir reverans ile Feride'ye yeniden takdim etsem. O sırada guguklu saatin kumrusu bu eşsiz ânı ebedileştirmek üzere yuvasından fırlayıp ötüverse. Kapının önünde beyaz atlı bir araba dursa. Ben kızı öpüp, Sevim'in faltaşı gibi açılmış gözleri karşısında bir prens olsam.
Edebiyat bu mu?
Evet, "edebiyat yapmak" bir yapaylığı tarif için kullanılıyor. Bense Feride ile ilişkimizde (bakın
"ilişki" kelimesi de nasıl deforme olmuş, Ahu Tuğba'nın mı bu isimde bir filmi vardı) bir yapay-
lık olsun istemiyordum.
Cemile, Orhan Kemal'i hatırladığım ve özlediğimi hissettiğim bir kitap oldu. Yazarın yaşamış olduğu ve müzeleştirilen evi gezip üstüne oğlu ile de sohbet edince karşımıza çıkan bu kitaba tereddütsüz başladım. Günlük konuşma dili, Türkçe'yi güzel kullanılı ve hepsinden önemlisi göze çarpan "gerçekçilik" detayı kitabı okumamı kolaylaştırdı. Birkaç günde bitirebildiğim, merak ettiren kitapları ayrı seviyorum ve unutmuyorum sanırım.
Gelelim Cemile'ye. Bir pamuk ipliği fabrikasında çalışan, cevval, herkesin sevdiği ve hatta başı sıkıştığında yanına koştuğu, güçlü ama merhametli bir genç kadın Cemile. Kitapta sıkça üstüne basılan otuz bin maaşı olan kâtip Necati'yi seviyor. Kavuşacaklar mı diye merakla okuyorsunuz kitabı.
Cemile'nin Orhan Kemal'in eşi Nuriye Öğütçü olduğunu da bizzat oğlu Işık Bey'den teyit etmemiz güzel bir nüans oldu. Bunu bilerek okumak keyif vericiydi.
