Jane bacım yine döktürmüş.kalemine kurban.bide bizden rica etmiş napalım artık konuşmayalım da taşa dönelim.josh ve meave’in bizi geri gerim geren kaplumbağa hızında ilerleyen ilişkisinden bahsetmeyelim o halde.ama cinayet çok iyi kurgulanmış.otel odasında içeriye giren çıkan olmadığı halde bir ceset bulunur.başta intihar gibi düşünülsede kısa sürede cinayet olduğu anlaşılır. kurban odaya girdiğinde kamera kayıtlarına göre onu son canlı gören kişide cesedi bulan kişide masumdur.o halde katil kim olabilir?
On hafta sürecek cennet gibi bir tatilin yanı sıra büyük ödülü kazanmak, program aracılığıyla ünlü olmak ve nihayetinde mükemmel bir çift olduğunu kanıtlamak kulağa güzel geliyor değil mi? Herkes mükemmel görünüyordu. Ta ki ilk ceset bulunana kadar. Lyla Santiago; kariyerinde sıkışmış bir virolog. Erkek arkadaşı Nico ise oyuncu olmak isteyen biri. Nico'nun isteğiyle birlikte "Mükemmel Çift" adlı bir reality şov yarışmasına katılıyorlar. Esasınsa Lyla, bu programa katılmak için çokta hevesli değil ama bu şovun ilişkilerini düzene sokmak için bir fırsat olduğunu düşünerek kabul ediyor. Beş çift, tropik ve ıssız bir adada hem aşklarını hem de uyumlarını kanıtlayarak büyük ödülü kazanmaya çalışacaklar. Herkes kusursuz görünse de hâl ve hareketlerinden, verdikleri röportajlardan içten içe o kadar da kusursuz olmadıkları hissediliyor. Ama hiçbiri olayların bu noktaya geleceğini tahmin edemezdi, katil hariç.
Adaya geldikten kısa süre sonra şiddetli bir fırtına çıkıyor. Yarışmacılar dış dünyadan tamamen koparken yiyecek ve su sıkıntısı başlıyor. Ardından gizemli ölümler yaşanmaya başlıyor. Artık mesele yarışmayı kazanmak değil, hayatta kalmak. Sesler yükselirken bitmeyen kavgalar, kutuplaşmalar ve zorbalık ayyuka çıkıyor. Lyla hem kime güvenebileceğini bulmaya hem de adadaki ölümcül sırrı çözmeye çalışıyor. Kendisine yakın ve samimi görünen insanların bile yaklaşımından şüphe duyarken bu adadan sağ çıkmanın bir yolu var mı? Lyla başta olmak üzere Joel karakterini çok sevdim, Zana karakterine hem üzüldüm hem de takdir ettim. Mükemmel görünen insanların, baskı altında ne kadar kusurlu olabileceğini, korku, açlık ve çaresizlik karşısında insanların nasıl davranacağını, insanların en zor koşullarda gerçek yüzlerinin ortaya çıktığını, dışarıdan mükemmel görünen ilişkilerin
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Açıkçası bu kitabı alıp okumayı hiç düşünmüyordum. Ta ki 
Selma Salgırboyu’nun paylaşımını görene dek… Ardından başka okurların da beğenisini görünce, kitabı sepetime ekledim ve büyük bir beklentiyle sayfaları araladım.
Kitabı çok ama çok beğendim.
Ön yargıyla burun kıvırdığımız, “bana göre değil” diye kenara ittiğimiz eserlerin içinde ne büyük hazineler saklıymış, insan okudukça anlıyor.
1700’lü yılların sert ve acımasız kışında geçen kitap, daha ilk sayfalarında okuru içine çeken çarpıcı bir sahneyle başlıyor: Buz tutmuş bir nehrin altında ortaya çıkan bir ceset… Ancak bu romanı yalnızca bir polisiye olarak tanımlamak yanlış çünkü bu kitap, tarihsel bir zemin üzerinde yükselen; adalet, vicdan ve insanlık kavramlarını derinlemesine sorgulayan çok katmanlı bir anlatıma sahip.
Erkeklerin egemen olduğu bir dünyanın ortasında dimdik duran bir kadın karakter… Bir ebe olarak yalnızca doğumlara değil, insanların en çaresiz anlarına da şahitlik eden; korkusuz, kararlı ve sezgileri güçlü bir kadın.
Doğa tasvirleri öylesine canlı ki, sayfalar arasında ilerlerken o keskin soğuğu iliklerinizde hissediyor, karakterlerin yaşadığı her duyguyu adeta birlikte yaşıyorsunuz. Özellikle mahkeme sahneleri… Nefesimi tutarak okudum. Tacize uğramış bir kadının, yalnızca “yeterli delil yok” denilerek şüpheyle karşılanması, iftiralar, yalanlar derken aslında adaletin gölgede kalışını okurken içimi öfkeyle doldurduğunu belirteyim.
Yargıcın vereceği kararı verirken kalbimin nasıl hızlı çarptığını, satırların arasında nefesimi tutarak ilerlediğimi size anlatamam. Çünkü yalnızca bir hüküm açıklanmayacak, aynı zamanda vicdanın da terazisi kurulacaktı. O an, adaletin gerçekten var olup olmadığını sorgulayan herkes gibi ben de kelimelere tutunmuş, sonucu bekledim.
Adalet…
Belki bu dünyada her
Selma Salgırboyu’nun paylaşımını görene dek… Ardından başka okurların da beğenisini görünce, kitabı sepetime ekledim ve büyük bir beklentiyle sayfaları araladım.
Kitabı çok ama çok beğendim.
Ön yargıyla burun kıvırdığımız, “bana göre değil” diye kenara ittiğimiz eserlerin içinde ne büyük hazineler saklıymış, insan okudukça anlıyor.
1700’lü yılların sert ve acımasız kışında geçen kitap, daha ilk sayfalarında okuru içine çeken çarpıcı bir sahneyle başlıyor: Buz tutmuş bir nehrin altında ortaya çıkan bir ceset… Ancak bu romanı yalnızca bir polisiye olarak tanımlamak yanlış çünkü bu kitap, tarihsel bir zemin üzerinde yükselen; adalet, vicdan ve insanlık kavramlarını derinlemesine sorgulayan çok katmanlı bir anlatıma sahip.
Erkeklerin egemen olduğu bir dünyanın ortasında dimdik duran bir kadın karakter… Bir ebe olarak yalnızca doğumlara değil, insanların en çaresiz anlarına da şahitlik eden; korkusuz, kararlı ve sezgileri güçlü bir kadın.
Doğa tasvirleri öylesine canlı ki, sayfalar arasında ilerlerken o keskin soğuğu iliklerinizde hissediyor, karakterlerin yaşadığı her duyguyu adeta birlikte yaşıyorsunuz. Özellikle mahkeme sahneleri… Nefesimi tutarak okudum. Tacize uğramış bir kadının, yalnızca “yeterli delil yok” denilerek şüpheyle karşılanması, iftiralar, yalanlar derken aslında adaletin gölgede kalışını okurken içimi öfkeyle doldurduğunu belirteyim.
Yargıcın vereceği kararı verirken kalbimin nasıl hızlı çarptığını, satırların arasında nefesimi tutarak ilerlediğimi size anlatamam. Çünkü yalnızca bir hüküm açıklanmayacak, aynı zamanda vicdanın da terazisi kurulacaktı. O an, adaletin gerçekten var olup olmadığını sorgulayan herkes gibi ben de kelimelere tutunmuş, sonucu bekledim.
Adalet…
Belki bu dünyada her
Ağustosun son kitabı #brandonsanderson dan geldi. #lejyon un ikinci kitabı #kayıpcesedinpeşinde ilk kitabı gibi beyin devrelerimi yakarak bir solukta bitti diyebilirim.
Şimdi efendim şöyle ki vücudumuzun her bir hücresi yedi yüz elli milyon veri içermekteymiş. Tek bir parmağımız dahi, internetteki tüm bilgiye sahipmiş aslında. Derler ki:
"hayal etsenize; yanında laptop taşımak yerine zaten vücudunda olan organik bir bilgisayar kullandığını düşün. Veriler baş parmağında depolanacak, gözlerin ekran olacak. Ağır bir bilgisayar bataryası taşımak yerine sabah fazladan bir sandviç yemen yetecek..."
"Sorun depolamak değil, sorun verilere ulaşmak. Bunun için hücreleri çıkarmak gerek..."
Biyoteknoloji firması çalışanları, virüs sayesinde hücreye veri aktaran yeni bir mekanizma üzerinde çalışıyorlar. Bu virüs hücreye sızıyor ve veriyi DNA ya ekliyor. Mekanizmayı geliştiren bilim insanı, yaptığı her şeyi kendi hücrelerine işliyor ve ölüyor. Esas büyük sorun ceset çalınıyor ve kitapta bundan sonra başlıyor. Cesedi bulmak, şifreleri çözmek, insanlığı bu virüsten kurtarmak için halüsinasyonlarıyla ün salmış Stephen Leeds'den yardım istiyorlar. Sonrası seyreyleyin cümbüşü. Bu sefer beni benden alan kısmı Leeds'in halüsinasyonunun cep telefonu olması ve diğer halüsinasyonlarıyla görüntülü konuşma yapması.
Keyifli okumalarınız daim olsun...
KIZIL KARMA-JEAN-CHRISTOPHE GRANGE,584 sayfa,
Roman,1968 Mayıs'ındaki Paris öğrenci ayaklanmalarının gölgesinde başlar ve Hindistan'ın karanlık, mistik atmosferine uzanan bir dizi ritüelistik cinayeti konu alır.
Gezi olaylarına benzeyen çatışmalarla 1968 Mayıs’ındaki Paris öğrenci ayaklanmalarının gölgesinde başlayan, sokak aralarına,caddelerine taşınan olaylar ,korkunç bir şekilde işlenen iki cinayet ve Hindistan’ın gizemli,karanlık, topraklarına,mistik atmosferine uzanan bir dizi ritüeli andıran cinayetleri konu alıyor kitap…tabiri caizse sürek avı…Katil durmuyor…Neden ve niçin öldürüyor?Cinayetlerinde kurbanlarına uyguladığı işkence bir ritüel mi?Hint felsefesi,budizm ve tüm o mezheplerle ne ilgisi var?…
Yıl 1968… Paris sokakları alev alev… çatışmalar,gösteriler,sağ sol olayları …
Ve bu karmaşa içinde korkunç bir şekilde işlenen bir cinayet…sanki bir ritüel uygulanmış gibi…Paris'te vücudu yoga pozisyonuna sokulmuş ve organları çıkarılmış genç bir kadının vahşice öldürülmesiyle soruşturma başlar.
Polis dedektifi Jean-Louis Mersch, maktulün arkadaşları Hervé (aynı zamanda polisin aynı anne ,farklı babadan kardeşi) ve Nicole, ardı arkası kesilmeyen cinayetleri çözmek için bir araya gelir.Aynı ritüelle bir başka kadın arkadaşları daha öldürülünce,katilin sıradaki kurbanının kendilerinden biri olduğunu anlarlar ve bu cinayetlerin Hindistan’la bağlantılı olduğunu fark ettiklerinde Kalküta’dan Varanasi’ye uzanan bir maceraya atılırlar.
Onları Hindistan’ın karanlık ve gizemli yüzü,mezhepler,tarikatlar,
muson yağmurları, Hinduizm, Doğu mistisizmi, Sadhular, tantrik ritüeller ve daha pek çok olaylar beklemektedir…
Hikaye sadece bir cinayet romanı değil;Grange ,aynı zamanda 68 döneminin siyasi atmosferini,gençlik hareketlerini
Puan vermedi
Son 2 kitapta hem romantik hem polisiye takılmıştı yazarımız ve iki türden de asla verim alamamıştık. Bu kitapta ise son 2 kitapta yapmadığı kadar polisiye ve gizem vardı ve sonunda Derwent Maeve çiftimizin birbirlerine karşı gerçek duygularını öğreniyoruz. Derwent ın dengesiz tavırlarına BİRAZ gıcık olsam da İlk tanıştığımız kitaptan beri kendisini çok geliştirdi. Maeve de aynı şekil. Kitapla ilgili tek eleştirim, eski kitaplarında cinayetler daha vahşiceydi ve daha çok ceset oluyordu. Aynı zamanda Maeve nin dövüşmesi gereken durumlar oluyodu. Yazar o heyecanlı ve gerilimli sahnelerden daha çok macera kitabı gibi yazmaya başladı sanki. Belkide ben çok polisiye okuduğum için Jane Casey kitapları biraz az vahşi ve kansız kalıyor bana bilemedim (: sonuda çok korkunç bitti Derwent a bir şey olmaz umarım. Onsuz bu hayat çekilmiyor çünkü hepimizin böyle bir adama ihtiyacı var. Son 2 kitaptaki sıkıcı ruhu yazar bu kitapla birlikte atmış. Eski kitapları kadar güzel olmasada gayet iyi.
