H Ç
@cftchmz
33 okur puanı
Ağustos 2019 tarihinde katıldı
Part 1. Direkt alıntı değildir.
7 yıl boyunca doğada kalmayı öğrenmek için çok uzun zaman ancak insanlarda bazı gariplikler var. Beyin 7 yılda kodlanıyor ancak bu erken yaşta inşa edilen kodlar yetişkinlik düzeyinde iyi bir rehber değil.
Dopamin aradığını bulmanın keyfi.
Endorfin acıyı örten coşku.
Oksitosin sosyal bağların konforu.
Serotonin sosyal güvenin önemi.
Beynin sözel fonksiyonlarının yönetildiği bölümlerde farklı motivasyonlar bulabilirsiniz ancak sizleri nelerin iyi hissettirdiğine içinizdeki memeli karar veriyor.
Deneyimler yeni sinir yolları kurar ve bu yollar üzerinden geçildikçe sağlamlaşır. Günlük rehberiniz de bu yollardır. Ancak bu rehber her zaman olumlu işlemez.
Hisleriniz eşsizdir fakat bu duygulara sebep olan kimyasallar herkesinkiyle aynıdır.
Kokain kullanıldığında yüksek miktarda dopamin salgılanır.
1950lerde elektrik kablolarıyla haz verilen fare deneyinde farelerin ölene kadar beslenmeyi ve üremeyi bırakıp haz veren bu tuşa bastığı gözlemlendi.
Endorfini fiziksel acı tetikler ve acıyı hissetmemenize sebep olur. Doğal bir morfindir ve bir süre acıyı hissetmeden kaçmanıza yardımcı olur. Ama sosyal acıyı örtmez.
Adrenalin mutluluk sağlayan bir hormon değildir ancak bazı insanlar bu hissi sevmeyi öğrenebilir.
Memeliler sürü halinde yaşarlar çünkü kalabalık daha güvenlidir ve oksitosin salgılar. Memeli ve yavrusu doğum gerçekleşirken yüksek oranda oksitosin salgılar. Ve yavrusunu yalayarak okstosin miktarını arttırır. Yavru terk edilmeyeceğini anlar. Sürüde çatışma çıktığında bireyler birlikte büyüdükleri bireylerin tarafına eğimli olurlar.
Memeliler sürüngenlerin aksine hayatta kalma becerisi kazanmadan doğarlar. Bu önemlidir çünkü sürüngenler atalarının hayatta kalma becerileriyle doğarlar ancak memeliler var oldukları koşullara yönelik koşulları
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Osmanlı-Osmanlı'dan Cumhuriyet'e Geçiş-Cumhuriyet Tek Partili DönemTarih
Kitaptan aldığım notlarla genel bir tablo çizmeye çalışacağım.
18. ve 19. yy.de Osmanlı vergi toplayamıyordu.
Sanayileşme, makineler ve çalışanlar ithal edilerek sağlanmaya çalışıldı ancak başarısız oldu.
Anadolu bu dönemlerde sefalet ve hastalık içindeydi. Her doğan 4 bebekten 1i ölüyordu.
Balkan savaşları sonrası sanayi ve tarım gelirleri ortalama yarı yarıya düştü.
Aynı dönemlerde büyük yük olan kapitülasyonların bazıları ancak savaş sebebiyle kaldırılabildi.
İttihad ve Terakki, Türkçü akımlar etkisinde Türkçü ekonomik politikaları destekledi.
20.yy başlarında Osmanlı'nın dış borçları yıllık gelirin 40%'ına ulaşmıştı.
Bu duruma çözüm olarak devlet vergi artışına gidiyor ancak devlet mekanizması kırsalda halk üzerinde otorite sağlayamıyor ve vergi gelirleri arttırılamıyordu.
1914-1918 arasında enflasyon 18 kat arttı.
Halihazırda dolaşımda olan 8 milyon kağıt para 3 yıl içerisinde 160 milyon liraya yükseldi.
Cumhuriyet ile birlikte ulus devlet politikası izlendi. Ve savaşların da etkisiyle 1912'de 20% olan gayrimüslim nüfus 1925'te 2%'ye kadar geriledi.
Osmanlının dış borçlarının Lozan Barış Antlaşmasında toprak kayıpları nedeniyle paylaştırılması sağlandı. Ve olumlu politikalar sonucu 85 milyonluk borcun 67%'sinin ödenmesi kararlaştırıldı.
Cumhuriyet vergi yükünü tarım yerine kentlerden toplamaya başladı. Vergi sistemi değişti.
Cumhuriyet demiryollarına büyük kaynak ayırdı ve Osmanlı'da olan 4bin km demiryoluna kısa sürede 3bin km eklendi. Ankara'nın konumu güçlendirildi.
Yeni devlet yeni bir savaş ihtimaline karşı kendi kendine yetebilen bir ekonomi üzerinde yoğunlaştı.
Özel sektör devlet eliyle desteklendi. İş bankası kuruldu.
1930lardan itibaren ekonomide devletçilik benimsendi ve demir, çelik, tekstil, şeker, cam, çimento vs. üretilmeye başlandı ancak 2. Dünya
Salt bilgi içerdiği için not ala ala okumam gerekti. O yüzden kitap için yorucu diyebilirim. Ama Dünya'yı ve Türkiye'yi sosyo-ekonomik okuma adına inanılmaz bir kaynak, perspektif. Müsait vaktimde aldığım notları da naçizane paylaşacağım.
Öz yönetim
İnsan bilmediği şeyden korkar. Dolayısıyla neyden korkup korkmayacağına kişinin kendisi karar verir. Ancak kişi korkularını kendi belirlemezse, toplum ve yöneticiler onun yerine korkularını belirlerler. Çünkü insanın ne yapacağına, neye hizmet edeceğine korkuları karar verir.