Mutluluk yaşanmaz, hatırlanır. diye bir cümle
okumuştum bir yerde. Bu, böyledir.
Yaşarken farkında olmayız genelde mutluluğun.
Üstünden seneler geçer, alelade bir anda
burnumuzun direği sızlar ve şöyle deriz;
-Vay be! Ne de güzel zamanlarmış.
Hayat, mutlu olunan üç beş andır!."
Umut gibi umutsuzluğun da acısı bitti. Sabır denilen cezada soğudu yürek. Kalktım yürüdüm elimdeki çaresiz soruyla: insan neden hep sona bırakır kendini?"