Bazı Yolculuklar Hiç Bitmese
Bazı kitaplar vardır; kapağını kapattığınızda sadece bir kitabı bitirmiş olmazsınız, derin izler bırakan bir yolculuk yapmış gibi hissedersiniz. Bu kitap benim için tam olarak böyle, bitmesini hiç istemediğim nadide bir yolculuk oldu.
Kitabın adındaki "uzun yol" ifadesi, ilk bakışta coğrafi bir mesafeyi çağrıştırsa da sayfalar ilerledikçe anlıyorsunuz ki bu yolculuk aslında insanın kendi iç yolculuğu ve anlam arayışı... Yazar, motoruyla çıktığı yolculukta fiziksel bir rota çizerken, aynı zamanda okuru kendi iç dünyasında, kendini arama ve bulma seferine çıkarıyor. Çocukken hayal edilen o coğrafi yolculuklar ile olgunluk çağında çıkılan yolculukların arasındaki derin fark, insanın anlam arayışının durulduğu, olgunlaştığı o muazzam limanda –yani İstanbul’da– dinginliğe kavuşuyor.
Okuma süreci boyunca kendimi sadece içsel bir hesaplaşmanın içinde bulmadım; aynı zamanda muazzam bir edebiyat sofrasında gibi hissettim. Batı ve Doğu edebiyatının zihnimize bıraktığı izleri sayfa sayfa solumak adeta bir "Yıldızlar Geçidi"ni izlemek gibiydi. Doğu’nun kalbinden süzülen beyitler, Batı’nın düşünce dünyasından yükselen sesler o kadar zarif bir şekilde harmanlanmış ki hayata dair ne varsa adeta bu kitapta can bulmuş. Kalbime dokunan o güzel mısraların eşliğinde, kitabı çok kısa bir sürede, adeta bir solukta bitirdim.
Beni derinden etkileyen ve kitabın emeline ulaştığının kanıtı olan kısım ise şüphesiz son dokunuştu. Yazarın finalde yer verdiği Yunus Emre’nin o malum sözü ruhuma işledi: "Bu cihan cehennemini sekiz uçmağ ede bir söz"
Eğer bir kitap, sizi bu dünyanın bitmek bilmeyen telaşlarından, günlük hayatın keşmekeşinden ve sıkıntılarından çekip alabiliyorsa; zihinsel ve ruhsal olarak sizi içsel bir cennet yolculuğuna çıkarabiliyorsa, işte o kitap gayesine ve emeline tam
1683 Viyana Kuşatması’nın ardından başlayan bu hikâye, sadece bir tarihî kurgu değil; cesaretin, aidiyetin ve insanlık ortak paydasının da hikâyesi.
Tarihi seven biri olarak kitabı seveceğimi biliyordum fakat beni asıl etkileyen şey, Cihan Çetinkaya’nın güçlü kalemi oldu. Akıcı dili, canlı tasvirleri ve dönemin ruhunu yansıtış biçimi sayesinde sayfaları çevirdikçe kendinizi adeta Osmanlı’nın o çalkantılı yıllarında buluyorsunuz.
Balaban Hasan ve arkadaşlarının yiğitliği, Türk kültürünün anlatılışı ve yabancıların Türklere bakış açısındaki değişim oldukça etkileyiciydi. Bunun yanında Köprülüler dönemi, saray ve devlet yönetimindeki siyasi dengeler de hikâyeye başarılı bir şekilde yedirilmiş.
Kitabı benim için daha da etkileyici kılan şey ise anlatılan olayların gerçek bir hikâyeden esinlenilmiş olmasıydı. İtalya’daki meşhur Türk Köyü’nün tarihine dayanan bu anlatı, okuduklarımı sadece bir roman olmaktan çıkarıp daha anlamlı hâle getirdi.
Okurken birçok yerde bir roman değil de tarihin içinde yaşanmış gerçek bir destanı dinliyormuş hissine kapıldım. Tarihî kurgu sevenlere gönül rahatlığıyla tavsiye edebileceğim, hem sürükleyici hem de öğretici bir eserdi.
Bazı kitaplar sadece hikâye anlatır, bazıları ise geçmişle aranızda bir köprü kurar. Şah Balaban Destanı benim için ikinci gruba giren kitaplardan biri oldu.
Reklam
Kazım Karabekir, harbiyelilerin mümtaz temsilcilerinden, Balkan Savaşında Edirne’de, cihan harbinde Çanakkale Cephesinde, Irak Cephesinde, Doğu Cephesinde bulunmuş; mütareke devrinde 15. Kolordu Komutanı olarak Erzurum’a görevlendirilmiştir. doğudaki milli direnişin başı olmuş, Mustafa Kemal’in askerlikten istifasının ardından”ben ve kolordum emrinizdeyim paşam” sözü kilometre taşı olmuş, Kars, Ardahan Artvin’i kurtarmış İstiklal Harbinin önemli komutanlarından birisi, yetimler babası…
Ancak Lozan Ant ve Cumhuriyetin ilanıyla bir şekilde fikirler ayrılıyor. Karabekir, önce muhalefet partisinde sonra maalesef İstiklal Mahkemesinde yılları sonra da yine chp milletvekili ve maalesef erken gelen bir ölüm…
Tüm bu sebeplerle bu kitap tabiiki de benim için önemli bir kitaptı. Okuyacaklara tavsiyem dönemle ilgili altyapınız yoksa başka hatıratları vs’yi okumadıysanız bu kitaptan başlamayın. Okuması zor ve yorucu. Hatırat olduğu için de bolca öznellik var, dönemin siyasi havası da yansımış tabii üsluba. Muhakkak haklı oldupu konular olmakla beraber biraz “ben” üslubunu fazla buldum kitapta, başka anılarda aksini okuduğum şeyler de vardı. Ben içimden ne olursa olsun askerliği bırakmasaydı diye geçirdim, böyle bi hayata askerlikten emekli olmak yakışırdı sanki.
Sözün özü hatıratlara hep bi “acaba”yla yaklaşmak gerektiğini ve şu anektodu unutmayalım. Atatürk ölüm döşeğindeyken Karabekir’le görüşmek istemiş, teklif kendisine ulaşmamış, bunu öğrenince kızı Karabekire gider miydin diye soruyor Karabekir:”Tabiiki giderdim, o Mustafa Kemal’dir gel dediği zaman gidilir.”
Puan vermedi·207 syf.·
2026 10. kitabı
Sevmek Mübalağa Sanatıdır abartın deyimi ile Ahmed Arif'in bu kitapta çıtayı ne kadar zirveye taşındığına şahit oldum
Ahmed Arif hayatı boyunca bır tek kadını sevmiş ve
Kıtap Ahmed Arif'in Leyla Erbil'e olan sevdasını kaleme alıyor ona yazdıgı mektuplara yer veriyor
Ama bu mektuplara cevap olarak leyla Erbil'ın yazdığı mektuplara yer verilmemiş kitapta
Ahmed Arif leylâ Erbil evli olmasına rağmen ona olan aşkından vazgeçmiyor
Leyla Erbil bu diyaloğu dostluk çizgisinde tutmaya çalışsa da Ahmed Arif tüm yoğunluğu ile içindeki bu sevdayı dıle getırmekten gerı durmuyor.
Aslında Ahmed Arif'in sevdasını kaleme alırken şiire dökerken bır yandan da yaşadığı maddı ve manevi zorluklardan bahsediyor Leyla Hanıma
sürgün yıllarını üzerinde ki siyasî baskıyı yoksulluğu anlatıyor.
O zamanın şartları ile edebiyatı kaleme alır ve toplumun edebiyata olan bakış açısına isyan eder
"Bu memlekette, edebiyat adıyla yenen b*kların, işlenen fikir cinayetlerinin hesabını mutlaka sorucaz.
Sormak, sormağa yeti kazanmak için de yazmak gerek."
Aslında sevdası ile birlikte yürütmüştür yaşam mücadelesini davasını
ve bunu tüm içtenliği ile Leyla hanıma aktarmıştır tüm duygularını filtresiz kaleme almıştır.
Umudunu dâimâ diri tutan eşsiz bir şairdir
Mektuplarında Leyla Erbil'e yazdığı
Şu kısımın içtenliği beni mest etti doğrusu
Canım Benim, Bilir misin, "canım" dediğimde içimden canımın çıkıp sana koştuğunu duyarım hep.
Sevgi, ancak bu kadar güzel kaleme alınabilirdi
Mektupları ve şiirleri ile büyülendiğim bir kitaptı son cümleyi de yine bir şiiri ile bitirmek istiyorum
Gör, nasıl yeniden yaratılırım,
Namuslu, genç ellerinle.
Bediüzzaman Said Nursî
Bediüzzaman Said Nursi Hazretleri 1926/1930 tarihleri arasında sürgün edildiği Barla'da bu eseri telif etmeye başlamıştır. Dönemin seyru seferi değerlendirildiğinde Osmanlı Döneminde Kanuniyle başlayıp sonraları 1826'da 2.Mahmud'un yeniçeri ocağını kaldırması 1839 tanzimat fermanı 1856 Islahat Fermanı 1878 1.Meşrutiyet sonraları Cihan harbiyle kurulan yeni Cumhuriyetin esas aldığı ve temelde Avrupa Amerikanın bizden üstün olduğu onları mutlak taklit ve takip etmemiz gerektiği inancı bu coğrafyadaki siyasetçilerde güçlenmiş ve yeni reformlar düzenlenmiştir. Avrupa kilisenin siyaset yapmasını engelleyince ilerlediğinden topraklarımızda dini siyasetten ayırırsak ilerleyeceğimiz düşüncesi filizlenmiştir. O zamanki koşullarda Bediüzzaman Said Nursi bu cereyan ve ideolojilerin saldırısının İslamın İman esaslarına dair şüphelere ve saldırılara yol açacağını öngördüğünden İman Esaslarını ispat etmek ve müminlerin izzetlerini hissettirmek ve ispat etmek gayesiyle bu eseri telif etmiştir. Eser genel olarak İslamın iman esaslarını izah eden imanın neden değerli olduğu olması gerektiği imansızlığın yol açacağı tehlikeleri temsil yoluyla örnekler hikayelerle izah ve ispat etmiştir. Şuan dünyada pek çok ülkede okunmakta olan bu eseri bilhassa Üniversiteler tarafından ders olarak okutulması gerektiği ihtiyaç ve lüzumu göz önüne çarpmaktadır. Okuyanın iyi ki okudum dediği bir eser olacağı muhakkaktır
"TÜRK TARİHİNE YÖN VEREN METİNLER"
"Tüm güzellikler sürekli Türklerden haber veriyor. Bütün mükemmellikler sürekli Türkleri işaret ediyor. Türklerin başlarındaki börk ve ellerindeki kılıç, koç burcunda güneş gibi ve yengeç burcunda Müşteri (Jupiter) gibidir. Sevgi ve hizmette Türklere gönül vermek gerekir. Zira Tanrı, cihan mülkünü Türklere teslim etti."
Tarih, yalnızca olayların kronolojik bir dökümü değildir. O, insanlığın ortak hafızası, medeniyetlerin birikimi ve geleceğe tuttuğumuz aynadır. Ancak tarihi var eden ve nesilden nesile aktaran asıl unsurlar, hiç şüphesiz metinlerdir. Taş tabletlerden papirüslere, matbaa devriminden dijital ekranlara kadar insanlık, düşüncelerini, savaşlarını, anlaşmalarını ve hayallerini kelimeler aracılığıyla ölümsüzleştirmiştir.
Bir milletin kaderini değiştiren şey her zaman kılıçlar, ordular ya da fetihler değildir. Bazen tarihin akışını değiştiren şey, bir taşın üzerine kazınmış birkaç cümle, bir hükümdarın ardında bıraktığı bir öğüt ya da yüzyıllar boyunca dilden dile aktarılan bir hikmet olur. İnsanlık tarihi incelendiğinde büyük dönüşümlerin çoğunun önce zihinlerde başladığı görülür. Zihinleri şekillendiren ise düşünceler, fikirler ve onları taşıyan metinlerdir. Çünkü söz, bir iletişim aracı olmanın ötesinde; hafızanın, kültürün ve medeniyetin taşıyıcısıdır.
Bizler bugün, geçmişin bu büyük metinlerinin mirasçılarıyız. Onları okuyarak, anlayarak ve eleştirerek tarihle bağ kurarız. Belki de geleceğe yön verecek bir sonraki büyük metin, henüz yazılmamış ve bir yerlerde birinin zihninde şekillenmeyi bekliyordur.
· Bilge Kağan’ın Orhun Kitabeleri (Göktürk harfli metinler): Sadece birer yazıt değil; Türk milletine “kendin ol, devletini kaybetme, bilgeliği bırakma” çağrısıdır. Türk adının ve bilincinin bin yılı aşan bir hafızaya
Reklam
Reklam