II. Murad döneminde genellikle padişah-i 'âlem-penâh (cihan halkının himayesine sığındığı ulu hükümdar, imparator) unvanı yaygınlaştı. Pehlevîcede pâd, ulu, büyük anlamında terimlerin başında gelir (pâd-man, batman gibi). Pâd-şâh unvanıyla eşanlamda şahlar şahı demek olan şehinşâh unvanını Osmanlı hükümdarları nâdiren kullanmışlardır. I. Selim ve I. Süleyman Selîmşâh ve Süleymânşâh adlarını (tugralarında) tercih etmişlerdir. İstanbul fâtihi, Doğu-Roma imparatorlarının vârisi olma iddiasıyla unvanlarına kayser-i Rûm (Roma imparatoru) unvanını ekledi. Aynı zamanda sultânu'l-berreyn ve hakanu'l-bahreyn (iki karanın sultanı ve iki denizin hakanı) unvanıyla Anadolu ve Rumeli, Karadeniz ve Akdeniz'in hükümdarı unvanını benimsedi. Bu unvanı, sultânu'l-berr ve hakânu'l-bahr şeklinde Anadolu Selçuklularında da buluyoruz. Ataları gibi Fâtih'in yeğlediği bir başka unvan da, sultanu'l-guzât ve'l-mucâhidîn (gaziler ve mücahitler sultanı) unvanıdır.
Cihan bağında ey âşık budur maksûd-i ins ü cin;
Ne kimse senden incinsin ne sen bir kimseden incin!
Yani müslüman kendisine yapılan kabalıkları affetmesini bilmelidir. Affede affede Allah'ın affına layık hale gelebilmenin gayreti içinde olmalıdır.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Akl-ı selim sahibi her mü'min, şu suallerin tefekküründe derinleşmelidir:
"Bu cihan nedir? Bu âleme niçin geldik? Fâni günlerin akışı nereye? Nasıl yaşamalı ve nasıl ölmeliyim?.."
Emir Timur, Herat'ta "Bağ-ı Cihan'da Şahruh Mirza ile sohbet ederken, oğlunun kumandanlarından hangisinin daha güvenilir olduğu yolundaki sözlerine alaylı bir şekilde gülmüştü:
-Bu kumandanlara inanma oğlum!- demişti. -Onların sadık olmalarını istiyorsan, kılıcını elinde sıkı tut!
Geçmiş zaman olur ki hayali cihan değer
Ne kimse senden ne de sen kimsedenAlıntı
Cihan bağında ey gafil budur makbul ins ve cin,
Ne kimse senden incinsin ne sen kimseden incin
