Kalbime küçük ve hasta bir çocuğa bakar gibi bakıyorum; her arzusunu yerine getiriyorum. Bunu başkalarına söyleme; bundan dolayı beni ayıplayacak insanlar çıkabilir.
"Bizi dinleyecek kimse olmadığı için yazı yazıyoruz. Edebiyat olmasaydı, yalnız kaldığında bir insanın neler düşündüğünü hiçbir zaman öğrenemeyecektik."
Şurup kutularının üstünde yazan ve daha çok devletin insanları yönetirken kullandığı o şey, kaç gündür benim için de geçerli. Ters çevrilip çalkalanmış gibiyim ve şu sıralar; kendime pek hürmet edesim gelmiyor.