Niviskarê xwedî yê xelata Nobelê ( 1962)John Steinbeck berî 25 salan ( 1937) ev berhem nivîsiye. Ango em dikarin bêjin hîn dema xeşîmiya niviskariya xwe de ev berhem nivîsiye.
Mişk û Mirov di her aliyê xwe ve balkêşe: Nivîskar sazka bernema xwe li ser têgeha "Xewna Emerîkayê" ( American Dewam) avakiriye . Mişk û Mirov piştî çend salên rudana vê têgehê hatiye nivisîn. Qaşo li Emerîkayê hemî mirov xwediyê heman derfetêne . Bes bila bi kêreke baş hewl bidin.Lê niviskar bi vegotineke hûr û kûr diyar dike ku rastiya wê xewnê tuneye xewn tenê xewne.Em dibinin ku ew qas hewildana herdu hevalan d tiştekî qenc naçe serî. Ew xeyala ku wan avakiriye yekcar hildiweşe. Wekî hêlina mişka helbesta Helbestvanê Îskoçî Robert Burns (1785). Erê Stenbek navê vê berhemê û hizra wê ji helbesta Ji Mişk re( To a Mouse) standiye. Û diyar dike ku hizra baş u hewildana baş mirov serfiraz nake. Wekheviyeke derfetan tuneye. Di nava vê çerxa mezin an Emerikayê de takekes û komên piçûk dihêrifin . Axirî herdu hevalên dilsoz tevî xeyala xwe têk diçin.
Berhem bo Emerîkayê rexneyeke tuj û edebiye . Ji bo dinyayê jî şiyariye. Hindurê xewna Emerîkayê vala ye. Emerîka xwediyê çerxeke diran stur a wek Alane. Û çi dikeve ber dihêre.
Bu yazardan okuduğum 4.kitap ve bence kurgusu en iyi olandı şu ana kadar. Diğer kitapları gibi aşırı akıcı ve sürükleyiciydi. Gizem gerilim kitaplarında konuya girene kadar uzatılmasını hiiiiç sevmem bu yazar onu yapmıyor direkt pat diye hikayenin içine koyuyor sizi ve çok güzel oluyor. Bir de kitaptaki Dawn kaplumbağalara aşırı takıntılı biri bir tane küçüklüğünden beri sakladığı peluş kaplumbağası varmış adı Kaplumbuş veee benim de küçüklüğümden beri yanımda duran peluş kaplumbağam var adı da Kapluş. Böyle unexpected bir andı cksnvldöv
Neyse şu ana kadarki yazardan okuduğum kitaplara sıralama yapıcam okudukça eklerim
1. D koğuşu (aslında iş arkadaşı kurgusal belki daha iyidir ama ben bunu koycam şahsi favorim)
2. İş Arkadaşı
3. Mahkum
4. Kusursuz Çocuk
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
İlk kitaba göre zor bitirdim diyebilirim aramızda toksik bir ilişki vardı. Yazar diyalogları vs. gereksiz uzatmış ama karakterlerin psikolojik ve fiziksel gelişimlerini çok güzel işlemiş. Son sayfaları okurken kalpten gideceğim diye korktum ve üzüldüm açıkçası. Genel olarak kitabı beğendim soluklanarak okumak daha iyi geldi bana. SPOİLER——————————————————-Ne zaman bir karaktere çok hoşmuş desem öldü bu seride :D Sonuna kalbimi bıraktım ah Xaden ah!
Bu metnin merkezinde tek bir duygu sürekli dönüp duruyor: tahammülsüzlük. Ama bu basit bir “sevmiyorum” hali değil; dünyayı, insanları ve onların kendini sunma biçimlerini sürekli yanlış, yapay ve rahatsız edici bulma hali.
Anlatıcı çevresine bakarken insanları tek tek değil, bir “tipler kalabalığı” olarak görüyor. Herkes bir role sıkışmış: gösteriş yapanlar, boş konuşanlar, onay arayanlar, ciddi görünmeye çalışanlar… Bu yüzden anlatımda sürekli bir küçümseme var. Ama bu küçümseme güçlü biri gibi yukarıdan bakmak değil; aksine, maruz kalmaktan yorulmuş bir zihnin savunması gibi.
Dil özellikle burada önemli: sert, keskin, yer yer hakaret düzeyine kayan ifadeler aslında karakterin dış dünyayı filtreleme biçimi. Ne kadar kaba görünüyorsa, o kadar çok “fazlalığı atma” isteği var. Yani öfke, bir tür arındırma yöntemi gibi çalışıyor.
Fakat metnin kırıldığı yerler de var. Özellikle ölüm, kardeş kaybı ve yalnızlık anları geldiğinde bu sertlik çözüyor. O anlarda dış dünyaya duyulan nefret geri çekiliyor ve yerini daha çıplak bir boşluk alıyor. Asıl çatışma burada: insanlara duyulan öfke ile insanlara duyulan ihtiyaç aynı bedende yaşıyor ama birbirini taşıyamıyor.
Bu yüzden metin sadece bir “herkese karşı durma” hikâyesi değil; aynı zamanda kendini koruyamayan bir hassasiyetin, sertlik kılığına girmesi. Dışarıdan bakınca alay var gibi, ama içeride daha çok kırılgan bir aşırı uyanıklık hissi var: her şey fazla yapay, her şey fazla gürültülü, hiçbir şey olduğu gibi kalmıyor.
Sonuçta kalan şey şu: dünyayı reddeden bir bakış değil sadece; dünyaya katılamadığı için sürekli geri çekilen ama geri çekildikçe daha çok rahatsız olan bir bilinç.
-Jerome_David_Salinger608.jpg){kind=small}
Bu kitaba vurğunam
Bəzi kitablar bitir. Bəziləri isə bitəndən sonra sənin bir parçana çevrilir.
Qraf Monte-Kristo mənim üçün məhz belə bir əsər oldu.
Kitaba başlamazdan əvvəl "Ezel"i izləmişdim və düşünürdüm ki, artıq bu hekayə məni təəccübləndirə bilməz. Cəmi 10-15 səhifə kifayət etdi ki, bu fikrim tamamilə dəyişsin.
Əgər bu kitabı sadəcə "macəra romanı" kimi tanıyırsınızsa, bilin ki, ona böyük haqsızlıq edirsiniz. Bəli, içində macəra var. Amma eyni zamanda sədaqət var, xəyanət var, ata sevgisi var, dostluq var, ümidsizlik var, ümid var və ən əsası, illər boyu ilmə-ilmə toxunmuş, heyranlıq doğuran bir intiqam planı var.
Edmund Dantes isə mənim oxuduğum ən möhtəşəm obrazlardan biridir. Onun ağlına, səbrinə, soyuqqanlılığına və bütün yaşadıqlarına baxmayaraq içində qoruyub saxladığı mərhəmətə heyran qalmamaq mümkün deyil.
Ən çox zindan hissələri məni sarsıtdı. O səhifələrdə sadəcə Edmundun yox, sanki mənim də nəfəsim daralırdı. Sonra başa düşdüm ki, böyük kitabları fərqləndirən də məhz budur: sən onları oxumursan, onları yaşayırsan.
1500 səhifədir. Mən isə bu kitabı bir ildə iki dəfə oxudum. Bir dəfə də olsun "tez bitsin" demədim. Əksinə, hər dəfə düşündüm: kaş daha əvvəl oxusaydım.
Bu günə qədər oxuduğum kitablar arasında mənim üçün zirvədə yalnız bir əsər var: Qraf Monte-Kristo.
"Bütün insan hikməti iki kəlmədə gizlidir: Gözlə və ümid et."
Spoiler içermez.
Kitabı "Hainin Mührü" gibi olacağını düşünerek almıştım fakat aralarındaki fark beni şaşırttı. İki farklı kitabı kıyas yapmak benim hatam da olabilir belki ama kesinlikle beklentimin altında kalan bir kurgu ve kitaptı.
Kurgu bana 2010-2015 yıllarında okuduğum serileri hatırlattı ama ben sanırım o yaşları geçtiğimden olsa gerek beni sarmadı.
Yazım dili basit ve bol devrik cümlelerden oluşuyordu, bir akış da yoktu maalesef.
Muhtemelen devam kitaplarını okumayacağım.