Dante'nin ülkesinde ve onun çağdaşları arasındaki bütün şairler "Aşk Sıddıkları" (Fidèles d'Amour) diye bilinen gizli bir cemiyetin üyesiydiler. Bizzat Dante'nin kendisi bu kuruluşun başkanlarındandı. Luigi Valli, onların "gizli dil"inin anlamını çözmeye çalıştı; ama bu cemiyetin ya da Orta Çağ'da Avrupa'da kurulmuş aynı türden diğer cemiyetlerin gerçek yönünü iyice tanıyıp bilme ona nasip olmadı. Gerçek şu ki, bu kuruluşların arkasında birtakım bilinmeyen kişiler vardı. Bunları onlar esinlendiriyorlardı. Değişik adlar altında biliniyorlardı. En önemlisi de "Gül-Haç Kardeşleri"di. Bunların zaten yazılı hiçbir kuralları yoktu. Bir topluluk da oluşturmuyorlardı. Belli toplantıları da yoktu. Belki şunu söyleyebiliriz: Onları "Avrupalı sûfiler" veya en azından bu aşamada yüksek bir düzeye ulaşmış mutasavvıflar diye adlandırabiliriz. Bu "Gül-Haç Kardeşleri", sözünü ettiğimiz bu yapı ustaları loncalarının "perdesi" olarak hizmet görüyorlardı. Bunların, büyü ve buna benzer ilimleri de öğrettikleri söylenir. O zamanlar İslâm dünyasında bu ilimler yeni yeni boy göstermek üzereydi. Gerçekten bunlar Doğu'yu Batı'ya bağlıyan bir zincir halkası oluşturuyorlar ve Müslüman sûfilerle sürekli temas sağlıyorlardı. Efsanevî kurucularına mal ettikleri yolculuklarla sembolleşen bir temastı bu.
Sayfa 89 - René Guénon, L'Ésotérisme de Dante, Paris, 1950, 3. baskı, s. 80. s. Editör, Chacornac frères.