Long Live the Queen
Not an official throne—just a larger, finer chair that had been selected
from the sad lot of candidates.
Darrow, too, stared toward the open doors, face impassive. Yet his
eyes glowed.
The trumpets rang out.
A four-note summons. Repeated three times.
Pews groaned as everyone twisted to the doors.
Behind the dais, hidden beyond a painted wooden screen, a small
group of musicians began playing a processional. Not the grand,
sprawling orchestra that might accompany an event of this magnitude,
but better than nothing.
It didn’t matter anyway.
Not as Elide appeared in a lilac gown, a garland of ribbons atop her
braided black hair. Every step limped, and Rowan knew it was because
she had asked Lorcan not to brace her foot. She’d wanted to make this
walk down the long aisle on her own two feet.
Poised and graceful, the Lady of Perranth kept her shoulders thrown
back as she clutched the bouquet of holly before her and walked to the
dais. Lady of Perranth—and one of Aelin’s handmaidens. For today.
For Aelin’s coronation.
Elide was halfway down the aisle when Lysandra appeared, clad in
green velvet. People murmured. Not just at the remarkable beauty, but
what she was.
The shape-shifter who had defended their kingdom. Had helped take
down Erawan.
Lysandra’s chin remained high as she glided down the aisle, and
Aedion’s own head lifted at the sight of her. The Lady of Caraverre.
Then came Evangeline, green ribbons in her red-gold hair, beaming,
those scars stretched wide in utter joy. The young Lady of Arran.
Darrow’s ward. Who had somehow melted the lord’s heart enough for
achilles seemed frozen, fixed to his spot beside the dais. i took his arm and pulled him through the crowd towards our tent. his eyes were wild, and his face was spattered with her blood. i wet a cloth and tried to clean it away, but he caught my hand. “i could have stopped them,” he said. the skin of his face was very pale; his voice was hoarse. “i was close enough. i could have saved her.”
i shook my head. “you could not have known.”
he buried his face in his hands and did not speak. i held him and whispered all the bits of broken comfort i could find.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Orpheusçuların ve Pythagorasçıların daimon'u, genius ya da bir başka deyişle insana doğar doğmaz egemen olan, onun yaşamının tüm can alıcı olaylarını çekip çeviren koruyucu ruhtu. Bu Mısırlılarda ka, Meksikalılarda nagual, Amerikan yerlilerinde manitu'dur. Klan totemine örnekseme yoluyla oluşturulmuş totemlerdir bunlar ve çoğu zaman iç içe geçmişlerdir. Yunancada bile, bu tek daimon dışında, klana bağlı kalıtımsal bir daimon görülür. Dahası, bu sözcük, sürekli olarak moira sözcüğüyle neredeyse eş anlamda kullanılırdı. Yunancada "talihini denemek" anlamında "daimon'unu sınamak" ya da "moira'nı araştırmak" deyimleri kullanılırdı. Empedokles, bir insanın yaşamını başlatan iki tür daimon ya da moira bulunduğunu söylüyor. Iphigenia hem kendisini anasının dölyatağından çıkaran uğursuz daimon'a, hem de anasına böylesine acınası bir çocuk doğurtan Moira'lara birlikte ilenç yağdırır. Konuyu biraz daha perçinleyecek olursak, daimon sözcüğü “yemek” anlamına gelen dais ve “bölüm” anlamına gelen dasmos sözcükleriyle aynı kökendendir. Her insanın moira'sını çekip çeviren ata ruhudur daimon.
Ohh Nanny
“Keep going.” He raises dark eyebrows, goading her on. Perform.
She does as he commands, naming Osanos nymphs, Welle greenwardens, a lone Rhambos strongarm. One after another, but they’re wearing colors, and she is a servant. She’s supposed to know these things. Her ability is a parlor trick at best, a lie and a death sentence at the worst. I know she feels the sword hanging over her head, growing closer with every tick of Maven’s jaw.
At the back, an Iral silk in red and blue gets to his feet, adjusting his coat as he walks. I only notice because his steps are strange, not as fluid as a silk’s should be. Odd.
And Halley notices too. She trembles, only for a second.
It could be her life or his.
“She can change her face,” she whispers, her finger quivering in the air. “You have no name for this ability.”
The usual whispers of court end without an echo, snuffed out like a candle. Silence falls, broken only by the rising beat of my heart. She can change her face.
My body buzzes with adrenaline. Run! I want to yell. Run!
And when the Sentinels take the Iral lord by the arms, marching him forward, I beg to myself, Please be wrong. Please be wrong. Please be wrong.
“I am a son of House Iral,” the man growls, trying to break the grip of the Sentinel soldiers. An Iral would be able to do it, twisting away with a smile. But whoever he or she is does not. My stomach drops to my feet. “You take the word of a lying Red slave above mine?”
Samson reacts before Maven can even ask, quick as a swift. He descends the steps of the dais, his electric-blue eyes crackling with hunger. I guess he hasn’t had many brains to feed on since mine. With a yelp, the Iral son stumbles to his knees, head bowed. Samson slams into his mind.
And then his hair bleeds gray, shortens, recedes to
31 canımızı, yoldaşımızı kara toprağa, sadık dostlarına ve sonsuzluğa uğurluyorduk. Hakk saklamıştı güzel çocukları, çocuk ruhlu insanları, Ha- bil’in çocuklarını..
Sadık bir dost, güzel canlardan bir can o gün şöyle demişti: “31 canın ve arkadaşlarının güzelliği şiirden deyişten muhabbetlerinden belli, deyiş söyle yip muhabbete giden canlarımızı Pirsus’ta vurdular. Mehmet Lütfü ile telefon da konuşmuştuk Rojava’ya gidiyoruz; güzel bir muhabbete düştük demişti, selam taşıyorlardı. Hakkın selamına saldırdılar. Herhangi bir dini bir kavmi bir mezhebi bir yolu DAİŞ’le kıyaslamak mümkün değildir. DAİŞ bir yol değildir; yolsuzluktur, Haksızlıktır, nefstir, nefsin alenen iblisleşmesidir.”
Gerçekten de saldırdıkları, katlettikleri Hakk’ın selamıydı, biz muhabbet götürüyorduk Kobani’ye. Aşk ile, sevgi ve merhamet ile yollara düşmüş, canlara can olmaya gidiyorduk.
Geride kalan arkadaşlarımızın ruh halinin bir özetini yine Bawer arkadaşın yazımıyla sunmak istiyorum: “Pişmanım. Keşke o an bir kez geri dönüp baka- bilseydim. O zaman yerde yatan parçalanmış bedenleri gördüğümde her şeyin bitmiş olduğunu, kaçmama gerek kalmadığını ve artık tek yapmam gerekenin o bedenlerden sağ kalanları taşımak olduğunu anlardım. Bir şişe su taşıya- bilseydim belki daha az yanardı yoldaşlarım. Keşkeler, belkiler... Ve artık!..
Artık hiç bir şey eskisi gibi olmayacak. Daha öfkeliyiz, daha hırslıyız. Çünkü daha açılıyız. 31 parça eksiğiz artık.. Bilsinler ki bizi bu mücadele ruhundan koparıp gözümüzü korkutma ve yalnızlaştırma çabaları asla işe yaramayacak.
Bacağımda ufak bir yara var. Ama bu yara bana güç veriyor. Ben bu yarayı gördükçe yoldaşlarımıza olan can borcumu hatırlayacağım.
Sayfa 225 - Ceylan yayıncılık 2017
ravekirina DAÎŞ ê
Cin bavo cin. Cinên ku meydan û kolan dagirtine. Cinên ku xwe bi kincên reş rapêçane û pirîskên êgir ji çawên wan dibarin. Gava ku dimeşîn jî ber nige wan dipijiqe...
