damla.
@damlaft
insan mutsuzken hep dikkati kendine dönüktür. gitgide kendini çok ciddiye almaya başlar. mutsuzu neşelendirmeye çalıştığında, istemez, karşı çıkar. çünkü neşelendiğinde, dikkati kendinden uzaklaşacak ve evrenle kucaklaşacaktır. mutsuzluk, kendine düşkünlüğün varacağı son noktadır.
bir şey sona ermek için başlamıştır. serüven uzamaya gelmez, ona anlam veren ölümüdür yalnız.
her şeye hazır bulunan ve kimden ne gelebileceğini bilen bir insanı sarsmak mümkün müdür?
artık ne arzum kaldı, ne de kinim. içimdeki insanı yitirdim. kaybolsun diye de bir yere bırakıverdim. hayatta insan ya melek olmalı, ya doğru dürüst insan, ya da hayvan. ben onlardan hiçbiri olmadım. hayatım ebediyen kayboldu. ben bencil, acemi ve zavallı olarak dünyaya gelmiştim. şimdi artık geri dönüp, gölgelerin peşinden gidemem. yaşamla yaka paça olamam, güreş tutamam. sizler, gerçekte yaşadığınızı zannediyorsunuz. elinizde hangi sağlam kanıt ve mantık var? ben artık ne bağışlamak, ne bağışlanmak, ne sol ne de sağa gitmek istiyorum. gözlerimi geleceğe kapayıp, geçmişi unutmak istiyorum.
insan ne denli derin düşünebiliyorsa, sevgisi o denli derindir. o denli doyumsuzdur. ve acısı da o denli büyük.
