damla.
@damlaft
içine sıkışıp kaldığım şu zindandan farksız oda ruhumu karartıyor. kendimi ayaklar altında kalmış bir solucana benzetiyorum. okuduğum yüzlerce kitap bana ne kazandırdı? acizliğimi, cehaletimi, insanların her yerde azap çektiklerini öğrendim. boş kafatası! ne diye karşımda durmuş öyle sırıtıyorsun? vaktiyle senin beynin de gerçeği bulmak ümidiyle didinip durmamış mıydı?
bazen bana öyle geliyor ki, birlikte yaşamak yerine, ölmek üzere mutlu mesut yan yana uzanacağız. fakat ne olacaksa senin yanında olacak.
sevilmeye duyduğumuz gizli açlık, hiç güzel değil. sevgiyi eksik ve yanlış kullanmamız hiç güzel değil. sadakat ve bağlılıktan yoksun oluşumuz sevgisizlik getiriyor. ruhsal siğiller, yetersizlikler ve çocukluk hayallerine dayalı ruhtan ayrılmış hâlimiz çirkin.
allah susuyordu...
selim de can sıkıcı ve hayal kırıcı görünüşünün, insana yeni heyecanlar ilham etmeyen pısırıklığının farkındaydı. her gece yatakta bu durumdan kurtulmak için allah’a yalvarıyordu: omuzları biraz daha genişleyemez miydi? gittiği partilerde bir kenarda oturup surat asmamak için acaba ona dans öğretilemez miydi? allah, selim’e dans öğretmeye pek niyetli görünmüyordu. her şeye kadir olduğu halde böyle küçük işlerde bile kullarına yardım etmiyordu. üstelik bu işlere metin’i memur ediyordu ve metin de selim’in beceriksizliğiyle alay ediyordu. selim’in hiçbir şey öğrenemeyeceğini söyleyerek gülüyordu. selim ise, kendini metin’e beğendirmek için çırpınıyordu. bir yandan da allah’a başvurmayı ihmal etmiyordu: çok zayıftı, biraz daha kuvvetlenemez miydi? metin, izci takımında trampet çalıyordu, selim de trampet bölüğüne alınamaz mıydı?
allah susuyordu...
