beyza
@ddiojen
nefesinle birlikte duygular, duygularınla birlikte nefesin değişir.
Altını çizdiklerim
farkındalık, ayak tabanından, kafatasının en üst noktasına kadar bir ağacın köklenmesi gibi, tam burada olmaktır. zihin yapısının dağınık halini düzenli bir hale getirmek, onu geçmişe ait keder, pişmanlık duygularının içinden alıp, geleceğe ait endişe, kurgu ve umutsuzluğun pençesinden çıkartıp şimdiye koymaktır. şimdi, bir meyvenin tadındadır, rüzgarın tenini sıyırıp geçmesidir, ağacın her bir yaprağının sahip olduğu rengin bambaşka olduğunu kavramandadır.
duygusal yara
acının varlığına düşman olmaktan ziyade, acının varlığından kurtuluşa ve aydınlanmaya çıkabilmekten bahsedilir. öfkeye kapılmak, acıyla kıvranmak, durmadan isyan etmek ya da arzu haliyle birleşmek; kişinin kendi özünü kavramasının önündeki en büyük engellerden biridir. şeylere iyi ya da kötü damgası vurmak insanı kedere sürükler. bu yüzdendir ki, duygular, düşünceler ya da başımıza gelenler birer olma halidir. onların ne olduğunu tanı fakat onları birer kategoriye, kutupluluğa sokma.
duygusal yara
duygunun içini ne ile doldurulduğuna bakmak gerekir. sana suni olarak hissettirilmiş duygular genellikle zihninde asılı kalır.
duygu istifçiliği ve düşünce sıkışıklığı bizi günden güne, tepkisel, kırılgan ve bozguna uğramış birine dönüştürebilir. zihindeki gereksiz ve acı veren anıların da istiflenmesine lüzum yoktur.