" Yalnızlık için şükürler olsun! Şimdi tek başımayım. Şu pek de iyi tanımadığım kişi gitti; trene yetişmek, taksiye binmek, bir yere ya da tanımadığım birine gitmek için. Bana bakan o yüz gitti. Baskı kalktı. İşte boş kahve fincanları. Şurada çevrilmiş iskemleler var, ama kimse oturmuyor. Boş masalar var, ama bu akşam artık kimse onlarda yemek yemeye gelmiyor... "
Virginia Woolf ile ilk tanışmamız. Çok zordu. Hayır, çok çok zordu. Bir paragraf, değil bir cümle, kelime üst üste kaç defa okunabilir anlamak için. Sınırları zorladı, dedi Bernard, dedi Susan, dedi Rhoda, dedi Neville, dedi Jinny, dedi Louis.
Percival düştü, öldü, gömüldü. Dalgalar kıyıda kırıldı...
Umarım keyifle okursunuz.
#okudumbitti
YAZAR: ORKUN GALOLAR
YAYIN: İNKILAP KİTABEVİ
Herkese merhabalar bugün sizlere Orkun Galolar'ın kaleminden çıkan öyle bir kitapla geldim ki anlatamam o derece üzüldüm diyebilirim içimi parçaladı adeta Umut'a defalarca üzüldüm defalarca gözyaşlarım pıt dedi o yüzden haydi gelin sizi daha fazla merakta bırakmadan kitabın konusuna geçelim.
Çocukluğundan beri Elif’i seven Umut, her aile buluşmasını bir umutla bekler. İçindekileri anlatmak ister ama Elif ona hiçbir zaman bu fırsatı vermez. Ne umut verir ne de tamamen uzaklaşır. Buna rağmen Umut vazgeçmez. Hayatını, hayallerini ve hatta geleceğini bile Elif’e yakın olabilmek üzerine kurar.
Zaman geçer, Elif başka birine âşık olur, evlenir ve yurt dışına gider. Ama Umut’un kalbindeki yerini hiç kaybetmez. Aradan geçen on beş yıl bile sevgisini eksiltemez.
Yıllar sonra Elif geri döndüğünde Umut’un içinde yeniden bir umut filizlenir. Fakat her zamanki gibi Elif yine gider. Aslında bu ilk gidişi değildir; Elif her gelişinde gitmiş, Umut ise her defasında onu yeniden kabul etmiştir.
Bu hikâye karşılıksız bir aşkın, beklemenin ve vazgeçememenin hikâyesi. Çünkü Umut’un en büyük acısı Elif’i kaybetmek değil, onu yıllarca sevmesine rağmen hiçbir zaman gerçekten ona sahip olamamaktır.
#ALINTILAR
Ve tabii o zaman anlamamıştım. Birini kaybetmemek için kendinden vazgeçmek, kaybetmenin başka bir biçimiydi.
Arkamdan konuşulanları bilmiyor değilim ama hayat da gül bahçesi sunmadı bana.
İki farklı zaman dilimindeyim. Gidip geliyorum geçen yıllarla şimdi arasında.
Reklam
Tüm İnsanlık Adına Yazılmış Tam Bir Baş YapıtEdebiyat
GİRİŞ
"Hayat nedir ? Acılar Vadisi. Dünya nedir ? Hissiz insan kalabalığı."
19.yüzyıl Rus edebiyatının en önemli yazarlarından birisi olan Nikolay Gogol, Rusya'nın kokuşmuş bürokrasi sistemini, toplumun gerçek yüzlerini ve devlet yönetiminin eksik yönlerini eleştirel bir bakış açısı ile eserlerinde yer vermektedir. Sadece Rusya'da değil, tüm dünyada edebi saygınlığa sahip olan Gogol, eserlerinde sınıfsal açıdan burjuva insanları yerine sıradan insanlara yer vermiş, böylece her bir okur kitaptaki karakterler ile empati kurarak, kendi günlük hayatı ile özleşleştirmiştir.
Nikolay Gogol, 1809 yılında Ukrayna'nın Soroçinski köyünde dünyaya geldi. Bazı eserlerinin esin kaynaklığını yapan ve yaşadığı coğrafya olan Kazaklar sebebiyle hayatının önemli bir bölümünü burada yaşayarak geçirmiştir. Babası amatör olarak tiyatro oyunları yazıyordu ve Gogol'ün tiyatroya olan ilk deneyimleri babasını izlerken olmuştur. Hayatının ileri safhasında kazak kültürü ve çocuklukta yaşadığı birçok olay vesilesiyle birçok eser yazmış, dünya edebiyatına damgasını vurmuştur. Dünyaca ünlü bazı eserleri şunlardır; Palto, Burun, Portre, Bir Delinin Anı Defteri, Taras Bulba, Müfettiş.
Gogol, hayatının belirli önemli bir zamanında Rusya'nın Petersburg şehrinde geçirmiştir. Burada çeşitli devlet kurumlarında görev yapmış ve en yakın dostu olan yazar Aleksandr Puşkin ile bu şehirde tanışıp beraber edebiyat sohbetleri gerçekleştirmiştir. Eserlerinin bazılarına esin kaynaklığı yapan bu şehir, özellikle yakın dostu Alexandr Puşkin'in Gogol için Ölü Canlar'ı yazma fikri vermesi onun hayatının dönüm noktalarından biri olmuştur.
Gogol eserlerinde hiciv trajik grotesk ve fantastik öyküler ve tiyatro yapıları kaleme almıştır. Gogol'ün eserlerinde en çok kullanıldığı yazım türü olan "Grotesk" dediğimiz edebi
4/10
2026 103. kitabı
Kitabın başında güzel bir dark roman okuyacağımı düşünmüştüm. Kadın şerefsiz kocasından yeni kurtulmuştur, kendi hayatını kurmaya çalışırken gizemli ve güçlü adamımızla tanışır ve birbirlerini kurtarırlar falan filan…
Ama böyle olmadı. Kızımız hala evli kocasının onu aldatmasını kabul edemeyip evi terk etmiş ama kocası onu bırakmak istemiyordur. Çünkü kendisi Paris’in güçlü adamlarından ve boşanma davasını engelliyor. Kız bir gece bara gelen adamdan etkilenip onunla beraber olmaya karar veriyor. Adam da ondan etkileniyor ve kadının kararlarından dolayı güçlü olduğunu düşünerek saygı duyuyor.
Ama Fleur Butcher ile beraber olmaktan hoşlanmasına rağmen kocasını da affedemiyor, unutamıyor. Yani asla geçmedi hiçbir şeyi.. İlişkileri de çok saçmaydı. Adam senin benimsin derken kadın ben daha boşanmadım bile dedi durdu. Yani evren içinde güzel olaylarda olabilir ama giriş kitabı olarak eh işte bile olmadı.
*spoiler içerebilir*
Uzun zamandır bir evrene girmekten bu kadar keyif almamıştım. Bölümlerin kısa oluşu hem okuma deneyimini ikiye katladı hem de asla sıkılmadım. Tek bir yerinde bile. Bu kadar da iddialıyım.
Nereden başlasam bilemiyorum. Ophelie adlı bir kızımız var ve bu kızımız aynalardan geçebiliyor, nesneleri okuyabiliyor. Bunlara da "okuyucu" deniyor. Bir gün bu kızımıza bir talip çıkıyor. Kızımız gibi hiç hevesli olmayan Thorn. Burada düşmandan aşka kokularını alıyoruz. Önce anlamıyoruz, onun da gönlü yoksa neden evleniyorlar? Meğersem evlenince Ophelie'nin güçleri Thorn'a geçecek ve o da Faruk'un -en güçlü aile ruhu- kitabını okuyacak.
Kitap daha çok evrene giriş minvalinde olmuş. İşte evleneceklerini saklama. Karakter tanıtımı.
En sevdiğim şey iki karakterimizinde kusurlarının bulunması. Bu da onları fantastik evreninde daha farklı bir yere koyuyor bence. Thorn tam bir soğuk nevale ama Ophelie ona iyi gelecek inanıyorum. Onların yan yana sahnelerini görmek için sayfaları hızla okuduğum doğrudur. Ben böyle kitabı hapur hupur yerken en son Ophelie Thorn'a öyle bir şey dedi ki beni bitirdi: Senden hoşlanmıyorum. Dedim ki yazar sen bu işi biliyorsun.
Hayatımda okuduğum en çarpıcı romanlardan biriydi.
Okurken yazarın değilde, yazarın anlattığı adamı iliklerime kadar anlamıştım. Neler düşündüğünü, hissettiğini tahmin etmek hiç zor olmamıştı.
Ama şöyle bir uyarıyı vermeden geçmeyelim.
Kitap sürekli "...diye düşündüm, ...dedi" gibi ifadelerle bittiği için dili yorucu ve anlaşılması güç. Türkçesi yorucu gelirse Almancasını da okuyabilirsiniz. Ben öyle yapmıştım ve dil öğrenmek için muhteşem etkili.
Kısa bir kitap ama etkisinden çıkmak benim için kolay olmamıştı.
Reklam
Reklam