çoktan unutulmuş bir ilk gençlik aşkının , on yıl sonra bile hafifçe can yakan acısı … ama sanki o acının ortasında bile bir ‘mutluluk’ vardı. bir zamanlar yeryüzünde , bir kişi tarafından sevilmiş olmanın mutluluğu . . .
“fakat neyi anlatabilirdim, kime anlatabilirdim? İnsan neyi anlatabilir? insan insana, insanlara hangi derdini anlatabilir? yıldızlar birbiriyle konuşabilir, insan insanla konuşamaz.”