Kasıtlı vazgeçiş'lerden.Hayata Dair
Puan vermedi
Geçici bir inceleme.
Okumak için yanlış bir dönem, yanlış bir tercih. Okunmayı hak ediyor olduğu gerçeğini suistimal etmeden usulca bırakıyorum kitabı.
Bir zaman sonra, belki hüzne ve acıya daha dayanıklı olabileceğim bir zaman yeniden deneyeceğim. Bir yaşamın korkunç acılarına muhatap olmak yaşayan ve yazan kadar olmasa da okuyan için de dirayet gerektiriyor.
Tuhaf bir okuma deneyimiydi. Bir oluru var gibi hissettim bir "olm ben ne okuyorum" dedim. Ama sonunu bağladığı yerle biraz daha toparladı ve bende bir şeyleri anlamlandırabildim. En azından şuan "olm ben ne okudum" diye düşünmek yerine "bana hitap etmedi" diye daha rahat söyleyebiliyorum.
Adamla kadının dere sahnesine ve adamın sürekli onun hakkında bir şeyler düşünmesine anlam verebildim bu sonla. Bu kitaptan edindiğim fikirler olmadan da hayatımı idame ettirebilirdim dndnndmd
Abi keşişin kadının yanına gelmeden öncesinde hep bu kitabı Simya'cıya benzettim durdurm, ama önden hiç bir şey hakkında net bir kanıya varmamak gerekiyor işte ;)
Özün sözü
Bu edebiyatta ki şansımı başka bir yazarda daha deneyeceğim
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Bu ülke.
Cemil Meriç'i ve kitabını eleştirmek ve incelemek haddime değil ama bu kitabın dili biraz ağır gibi geldi.Her satırda cehaletini insan biraz daha görüyor. :)Yazar konuyu anlatırken okumuş, birçok konuya hakim olmuş bir kitleye hitap ediyor gibi geldi bana.Sanat için sanat gibi sanki.Dili ağır biraz.Kitapta çok güzel kısımlar da mevcut ama daha fazla fayda görmek için ilerde tekrar okumayı deneyeceğim çünkü şuan kendimi cahil hissediyorum :) Başlangıç kitapları arasında kesinlikle olmamalı,iyi bir okur olduktan sonra okunmalı diye düşünüyorum.
Galiba 1,5-2 aydır benimle her yere geldi Unutma Beni Apartmanı. Otobüste, metroda, trende okudum. Bazen 2 sayfa bazen 2 bölüm. Süreyya ve hayatındaki tüm griler de benimle yaşadı 2 ay boyunca. Ben de son zamanlarda korkar oldum hayattan. Yarım bir hayatı yaşıyor olmaktan, hiç tamamlanamayacak gibi hissetmekten, bir yere ait olamamaktan. Süreyya belki yapabilecekken yapmayıp, sonrasında pişman olduğu şeylerle dolu 40 küsur ömrüyle kitabın son sayfasında kaldı ama ben 24 küsur ömrümle hayatımı kendime göre şekillendirmeye devam edeceğim. En azından deneyeceğim. Bu da benim hayatım olacak sonuçta, kendi doğrularımla, kalıplara uymayan.
Belki kitabı okuyup okumamak isteyenler için aydınlatıcı bir inceleme olmadı ama kitap bitince kafamda bunlar oluştu. Serinin diğer kitaplarında da burdaki bazı karakterlere yer verilmiş sanırım bir incelemede öyle bir şeye rastlamıştım ama tam emin değilim. Diğer kitapları okurken kimlerle karşılaşacağımı merakla bekliyor olacağım. Elimde Nermin Yıldırım'ın tüm kitapları var arayı fazla acmadan, ufak farklılıklar ekleyerek tüm seriyi ard arda okumayı planlıyorum.
Bu ve 
Sonbahar Yıldızları Altında kitabını okuduktan sonra galiba 
Knut Hamsun'dan sevdiğim tek kitap 
Açlık kitabı imiş. Gerçekten kitabı yarım bırakmamak için büyük bir mücadele verdim. Kötü değil fakat ben bu kadar ağır ilerlemesine dayanamadım. Ama okunmaz mı? Tabii ki hayır. Fakat bir daha aynı yazardan başka kitap okuyacağımı sanmıyorum. Galiba bir de şansımı 
Victoria kitabında deneyeceğim.
Sonbahar Yıldızları Altında kitabını okuduktan sonra galiba Knut Hamsun'dan sevdiğim tek kitap Açlık kitabı imiş. Gerçekten kitabı yarım bırakmamak için büyük bir mücadele verdim. Kötü değil fakat ben bu kadar ağır ilerlemesine dayanamadım. Ama okunmaz mı? Tabii ki hayır. Fakat bir daha aynı yazardan başka kitap okuyacağımı sanmıyorum. Galiba bir de şansımı Victoria kitabında deneyeceğim.
Kitap, geleneksel bir roman kalıbının çok ötesine geçerek okuyucuyu hem kurgusal bir aşk hikâyesinin hem de derin bir kişisel gelişim yolculuğunun içine çekiyor. Küçük yaşlardan itibaren hitabet gücü, ikna kabiliyeti ve iletişim yetkinliğiyle öne çıkan, sürekli bir kendini tanımlama ve hayatı keşfetme çabasında olan Kenan karakterinin gelişimini merkeze alıyor. Yalnızca bir karakterin serüvenini anlatmakla kalmıyor; sık sık anlatıcının araya girdiği, okura "Sen kendinle yüzleşmekten korkar mısın?" gibi vurucu sorular yönelttiği ve hikâyenin gidişatına dair interaktif tahmin oyunları sunduğu özgün, dinamik ve sıra dışı bir anlatım yapısı sunuyor.
Eserin anlatımındaki en dikkat çekici yönlerden biri, olayları tek bir perspektife hapsetmeyerek madalyonun diğer yüzünü de cesurca aralamasıdır. İletişim, takım çalışması, iş hayatı ve başarı üzerine felsefi yaklaşımlarla başlayan kurgu, tiyatro tutkusuyla yanıp tutuşan ancak ailesinin avukatlık dayatmasıyla sıkışan sanatçı ruhlu Çisel’in hikâyeye dahil olmasıyla derin bir aşk ve sadakat sorgulamasına dönüşüyor. Hikâye hem Kenan’ın hem de Çisel’in gözünden çift taraflı bir bakış açısıyla işlenirken; aşk, iş ve sosyal hayatın getirdiği sorumluluklar ile insan ruhundaki kaygılar, güven teması etrafında muazzam bir dengeyle sorgulanıyor.
Kitabın düğüm noktası ve final evresi ise adeta insani zaaflar ve yüzleşmeler üzerine kurulmuş psikolojik bir gerilim sahnesine evriliyor. Güven, dürüstlük ve sadakati hayatının sarsılmaz temelleri olarak gören Kenan’ın, Çisel’in söylediği bir yalanı ve sakladığı gerçekleri yakalamasıyla ilişkilerindeki o büyülü dengeler yerle bir oluyor. "Ben sana güveniyordum" cümlesinin getirdiği o ağır yük, Çisel'in içindeki suçluluk duygusu ve sessizliğin ruha çöken ağırlığı, okuyucuya maskelerin ardındaki
