Alaturka ve Alafranga1000Kitap
Yakup Kadri Karaosmanoğlu sadece bir roman yazmakla kalmadı Osmanlı devletinin son dönemlerini konak üzerinden ilmek ilmek işledi. Batılılaşmanın toplum üzerindeki etkisi ve eski düzenle yeninin uçurumunu Naim Efendi, Seniha, Servet ve Sekine, Faik karakterleriyle çizdi. Hakkı Celis’in iyi hali, Naim efendinin çaresizliği aslında kitabın özeti gibiydi. Toplumsal yenilik beraberinde yozlaşmayı getirmişti. Görkemli bir konağın harabeye dönüştüğü hal ise Osmanlı Devleti’nin geldiği son noktayı tasvir ediyordu. Yazarın ilk kitabı olmasına karşı anlatımı oldukça etkileyiciydi. Hikaye örgüsü ise yine ilk romanın çok ötesinde bir kaliteye sahipti. 1. Dünya savaşında ölüme giden Hakkı Celis ve tek başına ölümle burun buruna kalan dede Naim efendi karakterleri oldukça derin izler bıraktı. Dönem, konu ve anlatımı itibariyle müthiş bir roman ve müthiş bir yazar diyebilirim. Yaban, Hüküm Gecesi, Panaroma, Sodom ve Gomore ve Ankara gibi romanları okuma listesinin başına geçmiş durumda…
10/10
2026 11. kitabı
Aşk kitabına başlarken içimde pek okuma isteği yoktu, biraz mesafeliydim. ama sayfaları çevirdikçe kitap beni içine çekti hatta o satırları okurken "aşka inanmadığını söyleyen ben bile çok aşık olmak istedim" aşkın o dönüştürücü gücünü ben de hissetmek istedim.
ama kitabın sonlarına doğru hikaye beni hem üzdü hem de sinir etti. Özellikle Şemsin, Kimyaya yaşattıkları, o yüksek maneviyatın arkasındaki bencil ve sert tutumu içimi acıttı. Diğer yandan Mevlananın eşi Kerraya karşı olan mesafeli davranışı da beni çok sarstı ve sinirlendirdi. Mevlana tıpkı öğrencilerine yaptığı gibi karısına da bir şeyler öğretebilir, onunla da o derin konuları konuşup sohbet edebilirdi. Kitabı okurken Kerranın o dışlanmışlığına ve yalnızlığına çok hak verdim ve onun adına gerçekten çok üzüldüm. Önyargıyla başlayıp elimden düşüremediğim, insanı aşka özendiren ama bir yandan da Şems ve Mevlananın kadınlara karşı tavrıyla buruk ve öfkeli bir tat bırakan, çok farklı bir deneyimdi.
(eleştirilerim ve yorumlarım kitapta anlatılan, Elif Şafak'ın kurguladığı Şems ve Mevlana karakterleri için geçerli; tarihteki gerçek kişilikleri için değil.)
İmam Gazali'nin kıymetli eserlerinden biri olan "Ölüm ve Ötesi", insanoğlunun bu dünyadaki yaşamı ve sonrasındaki ebedi evreni derinlemesine tefekkür etmesini sağlıyor. Kuran-ı Kerim ayetleri, Peygamber Efendimizin hadis-i şerifleri ve önemli ve derin sahabeler ile peygamberlerin hayatından verdiği örneklerle,bizleri hayatın gerçekleri ve ölümün ötesindeki hakikatler üzerine düşünmeye davet ediyor. Bu eser, inancımızı bir kez daha gözden geçireceğimizi ve derin bir tefekkür almamızı ölümün her an bizimle olduğunu derin düşüncelerin birliğini sağlayıp duyguların ve düşüncenin içinde bütünlüğü bozmadan ilerlemek ve yol bulmak için eşsiz bir fırsat bizler için manevi derinliği arayanlara en güzel tavsiye... 
Ölüm ve Ötesi
Ölüm ve Ötesi
Sema Soykan’ın Keşke romanı, beni 1940’ların o zor ama bir o kadar da umut dolu Anadolu’suna götüren, uzun süre etkisinden çıkamayacağım bir yolculuk oldu. Kitabı okurken kendimi sadece bir hikayenin içinde değil, bizzat o dönemin aydınlanma ateşini taşıyan Köy Enstitüleri'nin tozlu yollarında yürüyor gibi hissettim.
Fikret ve Sabiha'nın karakterleri adeta birer anahtar gibi; onları takip ederken kendi içimdeki "keşke"lerle yüzleşmemek imkansızdı. Yazarın, o dönemin siyasi kırılmalarını ve Köy Enstitüleri üzerindeki o karanlık oyunları bu denli vurucu bir dille anlatması, okurken bazen öfkelenmeme bazen de büyük bir gurur duymama neden oldu. Sabiha ve Fikret’in o vefa ile merhamet arasına sıkışmış, dile getiremedikleri aşkları ise hikayeye öyle derin bir hüzün katmış ki, son sayfalarda gözyaşlarıma hakim olamadım.
"Eğitim bir toplumu ne kadar sürede değiştirebilir?" ya da "Bir ideal uğruna nelerden vazgeçilebilir?" gibi sorular zihnimi kurcalarken, bir neslin nasıl heba edildiğini okumak kalbimi çok sızlattı. Bu kitap sadece bir aşk ya da dönem romanı değil; aynı zamanda Cumhuriyetin temelinde yatan o büyük emeğin ve vatanımıza karşı sorumluluklarımızın bir hatırlatıcısı olmuş. Sema Soykan’ın kalemi beni gerçekten büyüledi, kütüphanemde artık çok özel bir yeri var. Yazarın dünyasına bu kitapla giriş yaptım ve diğer kitaplarını da bir an önce listeme ekleyip keşfetmek için şimdiden sabırsızlanıyorum.
Kitap boyunca Sánchez ailesinin her bir üyesi kendi hikâyesini anlatıyor ve aynı olayları farklı gözlerden dinledikçe insanların yaşadıkları şeyleri ne kadar farklı yorumlayabildiğini görüyorsunuz.
Hikâyenin merkezinde Jesús Sánchez ve çocukları var. Jesús, ailesi için mücadele ettiğini düşünen, çalışkan ama aynı zamanda oldukça sert ve otoriter bir baba. Kendini çocuklarına daha iyi bir hayat bırakmaya çalışan bir adam olarak görüyor. Ancak çocuklarının anlattıklarıyla karşılaşınca, onun davranışlarının aile üzerinde bıraktığı izleri de görmeye başlıyoruz. İşte kitabın en etkileyici yanlarından biri de burada ortaya çıkıyor: Kimse tamamen haklı ya da tamamen haksız değil.
Çocukların her biri yoksulluğun hayatlarında açtığı yaralarla mücadele ediyor. Daha iyi bir yaşam kurmak, sevilmek, değer görmek ve kendi ayakları üzerinde durabilmek istiyorlar. Ama doğdukları çevre, eğitim eksikliği, ekonomik sıkıntılar ve aile içinde yaşadıkları sorunlar onların önüne sürekli yeni engeller çıkarıyor. Bazen yanlış kararlar veriyorlar, bazen aynı hataları tekrar ediyorlar ama okurken çoğu zaman onlara kızmak yerine neden böyle davrandıklarını anlamaya çalışıyorsunuz.
Kitap ilerledikçe aslında tek bir ailenin hikâyesinden çok daha fazlasını okumaya başlıyoruz. Yoksulluğun sadece maddi imkânsızlık olmadığını, insanların hayallerini, ilişkilerini ve geleceğe bakışlarını da şekillendirdiğini görüyoruz. Sánchez ailesinin üyeleri daha iyi bir hayat istemelerine rağmen çoğu zaman içinde bulundukları koşulların dışına çıkamıyor.
Kitabın sonunda büyük değişimler ya da mucizevi kurtuluşlar beklememek gerekiyor. Çünkü bu kitap mutlu sonlar yazmak yerine hayatın gerçek yüzünü göstermeyi tercih ediyor. Belki de bu yüzden etkisi uzun süre geçmiyor. Son sayfayı kapattığımda geriye sadece
9/10
2026 2. kitabı
Roman 2 farklı polis karakteri üzerinden ilerlerken, derin devlet, bürokrasi, Türkiye'de din temelli yapıların etkileri gibi bir çok olguyu derinden sorgulamanıza vesile oluyor. Yazarın konuya genel hakimiyeti emniyet teşkilatı anlatılarındaki gerçekçi detaylarla kendini sık sık belli ediyor. Belirli bir gün aralığında geçen olay örgüsü ve detaylı anlatım tekniğiyle romandan kopmuyorsunuz. Yine sıkılmadan ve ülkede yaşananlarla bağdaştırmaktan kendinizi alıkoyamayacağınız düşüncelerle bitecek güzel bir roman var karşınızda.
