Toplumda Onay İhtiyacı
Stefan Zweig'in Bir Çöküşün Öyküsü, insanın gücünü ve kimliğini yalnızca sahip olduğu statüye bağladığında nasıl bir boşluğa sürüklenebileceğini etkileyici bir şekilde anlatıyor. Madame de Prie'nin sürgün sonrası yaşadığı yalnızlık, aslında dış dünyadan çok kendi iç dünyasıyla verdiği bir mücadeleye dönüşüyor.
Kitap, insan psikolojisinin ne kadar kırılgan olduğunu gösterirken; kabul görme, değerli hissetme ve unutulma korkusu gibi evrensel duyguları da başarıyla işliyor. Türk kültüründe de sıkça rastlanan "toplum tarafından onaylanma" ihtiyacı, karakterin yaşadığı çöküşü daha iyi anlamamızı sağlıyor.
Kısa olmasına rağmen derin izler bırakan bu eser, insanın gerçek değerinin makamda değil, kendi benliğinde saklı olduğunu düşündürüyor.
Zihnin Labirentlerinde Biçimsel Bir Tıkanma: Suretler ve Direkler
Güray Süngü’nün Köşe Başında Suret Bulan Tek Kişilik Aşk adlı eseri, ilk bakışta absürt anlatımı ve alışılmadık metaforlarıyla şaşırtan, katmanlı bir post-modern roman denemesidir. Kitabın temel konusu; modern dünyada bireyin yaşadığı derin yabancılaşma, iletişim kanallarının tıkanması ve insanın en yoğun duygu olan aşkı bile karşısındakiyle paylaşmak yerine kendi zihninde inşa ettiği sanal bir illüzyon olarak "tek başına" deneyimlemesidir. Eserde sıkça karşımıza çıkan, bireyin adeta bir sokak direği gibi eylemsizleştiği, donakaldığı ve hayata müdahale edemediği o "direk olma" halleri, bu toplumsal felcin ve hissizleşmenin trajikomik bir yansımasıdır.
Kabul etmek gerekir ki yazar, çağımızın en yaralayıcı ve güncel sorunlarından birine parmak basmaktadır. Dijitalleşen ve kalabalıklaşan dünyada insanın giderek yalnızlaşması, ötekiyle gerçek bir bağ kuramaması ve duygularını nesneleştirmesi sosyolojik açıdan oldukça etkileyici bir damardır. Ancak bu güçlü tematik zemin, kitabın anlatım tarzı ve kurgusal tercihleri sebebiyle ne yazık ki ciddi bir ritim kaybına uğramaktadır.
Kitabın Temel Önermesi şudur: Modern insan kalabalıklar içinde yapayalnızdır; kendi oluşturduğu savunma mekanizmaları ve egosu yüzünden "ötekiyle" sahici bir bağ kurma yeteneğini kaybetmiştir. Bu nedenle yaşadığını sandığı aşklar ve ilişkiler, aslında karşısındaki insandan bağımsız olarak kendi zihninde dönüp duran, köşe başlarında biçim bulan tek kişilik birer yansımadan ibarettir.
Romanın değindiği bu felsefi önerme her ne kadar takdire şayan olsa da, Süngü'nün tercih ettiği aşırı ironik, tekrarlara dayalı ve parçalı post-modern dil, yapıtın sürükleyiciliğine büyük bir darbe vurmaktadır. Anlatımdaki bu deneysel ve soyut tarz, okuyucunun metinle ve karakterlerle bağ kurmasını zorlaştırmakta,
Reklam
Şebnem hiç var olmadan nasıl da iz bıraktı içimizde...
Ayfer Tunç, Kapak Kızı'nda Şebnem'in hikâyesini öyle incelikle işlemiş ki roman bitse de karakterler zihninizde yaşamaya devam ediyor. Kitap, her karakterin dünyasına ayrı ayrı dokunuyor. Bünyamin'in sırtını sıvazlamak, Ersin'i uzun uzun dinlemek, Selda'nın yanında olup elini tutmak istiyor insan. Çünkü onların hikâyelerini okurken yalnızca seyirci kalmıyor, yanlarında yürüyorsunuz.
Bir Şebnem geçiyor herkesin hayatından ve herkeste farklı izler bırakıyor. Ayın kızı Şebnem, yalnızca çevresindekileri değil, okuru da kendine dönüp bakmaya zorluyor. Çünkü insan böyle; geçtiğini sandığı şeyler çoğu zaman gerçekten gitmiyor hayatından. Bir köşede kalıyor, derin izler bırakıyor ve hiç beklenmedik bir anda yeniden kanatıyor yaralarını.
Ayfer Tunç'un en sevdiğim yanlarından biri de kısa cümlelerin içine koca anlamlar sığdırabilmesi. Örneğin; “Güvenli aile evinin insanı anlamaktan uzak kurallar silsilesi hayatın karşısında para etmiyordu.” cümlesi... Okuyup bir süre duvara bakıyorsunuz. Düşünüyorsunuz. Sonra kendi hayatınızı sorgulamaya başlıyorsunuz: Ne için yaşadım? Yaşadığımı gerçekten yaşayabildim mi? Geçen yılların hakkını verebildim mi?
Kitabı bitirir bitirmez, sıcağı sıcağına yazıyorum bunları. Ve içimden şu geçiyor: Keşke bir gün Ayfer Tunç'u evime davet edebilme şansım olsa da karşılıklı oturup uzun uzun kahve içebilsek. Çünkü bazı yazarlar sadece hikâye anlatmaz; insanın içine dokunur, ona kendini anlatır. Ayfer Tunç da benim için tam olarak böyle bir yazar.
Merhaba bugün sizlere sevgili @selinsafakkaleminden in yazmış olduğu "Adsız Serisi"nin son kitabı olan "AS" ile geldim.
Bazı seriler son kitaba ulaştığında gücünü kaybeder, bazıları ise son adımıyla tüm geçmişi baştan yazdırır. Karşımızda tam olarak ikincisi var. İlk iki kitap boyunca , o bildiğimiz "küfürbaz" ve narsist Adsız’ın hikayesi, bu sonda bir istihbarat savaşı olmaktan çıkıp tüm dünyayı sarsan bir ağa dönüşüyor
Bu kitapta öğreniyoruz ki, Adsız’ın hayatını çalan o "proje çocuk" meselesi meğer tüm dünyaya kök salmış küresel bir olaymış.
Kahramanımızın diğer ülkelerdeki proje çocuklarının izini sürüyor.Üstelik yazar bizi sadece ana karakterle sınırlı bırakmıyor; Müge başta olmak üzere en güvendiğimiz karakterlerin bile arkasından çıkan hayat hikayeleri ve akılalmaz ters köşeler, insan ilişkilerinin ne kadar güvenilmez olduğunu gösteriyor.
Yazarın ilk iki kitaptaki o sürükleyici ve merak uyandıran tarzı, bu son kitapta tam anlamıyla zirve ulaşmış.Bu kez sadece operasyonları okumuyoruz; yazar insan ruhunun en derin acılarını adeta kalbimize mühürlüyor.
Adsız’ın etrafındaki herkes birer birer maskesini düşürürken kime güveneceğini şaşırdığı o çaresizlik, okuyucuya bir nefes darlığı gibi geçiyor.
Babasını kaybettiği o sarsıcı anlarda yazarın kullandığı dil öyle net ki; karakterin içindeki o sert adamın nasıl bir çocuğa dönüştüğünü iliklerimize kadar hissediyoruz.
Ferah ile kurmaya çalıştığı o yuvaya ve doğacak bebeğine tutunmaya çalışan kahramanımız, geçirdiği ağır yüz değiştirme ameliyatından sonra artık tamamen başka biri oluyor.Artık sayısız maskenin arkasına saklanan bir gölge değil; acısıyla, pişmanlığıyla ve nihayet kavuştuğu gerçek ismiyle Yusuf.
Bir projeden doğup, acıyla yoğrularak gerçek bir insana dönüşen Yusuf’un bu son anlarını
"33 PENCERE"
Edebiyat, bazen aklın sınırlarını zorlayan bir fikri, kalbin en derin hissiyatıyla buluşturduğunda gerçek büyüsüne kavuşur. Ne sadece bir tefekkür metninin tercümesi, ne de kuru bir şerh. O, hakikat okyanusunda süzülen damlaların, bir şairin gönül fırtınasında yeniden hayat bulmuş hali.
Hakikatin farklı veçhelerine açılan 33 ayrı kapı, 33 ayrı nefes, 33 ayrı tefekkür anı.
Yazar, okuyucuyu bir binada dolaştırıp her odada farklı bir pencereyi aralamaya davet ediyor. Her bir pencere, insanın iç dünyasından evrene, inançtan âhlaka, varoluşsal sorgulamalardan gündelik hayatın inceliklerine uzanan geniş bir perspektif sunuyor.
· Kiminde âyet ve hadislerin şiirle yoğrulduğu bir tefekkür var
· Kiminde gönül fırtınalarının billurlaştığı lirik bir sızlanış
· Kiminde çağın sorunlarına İslami bir perspektiften bakış
· Kiminde sadece bir gülü, bir kuşu, bir çocuğu seyretmenin huzuru
Eseri anlamak için sadece gözle değil, gönülle de okumak gerekir. “Kalbin ve hissiyatın, akıl ve fikriyatın ikisine birden” sesleniyor. Şeair-i İslamiye okyanusunda derin bir iman şuuruyla yüzen şair, hikmeti asla kafiyeye feda etmemiş. Her beyitte mana önce gelmiş, duygu şiirin kalıbına sığmayacak kadar engin olmuş.
Her cümlesi insanın içinde fırtınalar koparan bir eseri manzum hâle getirmek; ilim, irfan, edebî zevk ve büyük bir cesaret istiyor.
Belki de en kritik soru şu: Bir gayeye koşmanın şevkiyle hareket etmiyor musunuz? Gayeniz engin bir deniz (bahr-i muhit), siz de bir balık gibi hissediyorsanız ancak o zaman bu iş becerilebilir.
Bu eser, okyanusun derinliklerinden süzülüp gelen billur damlalar gibi. Kimi aklı, kimi kalbi, kimi de her ikisini birden titretiyor. Ve belki de en önemlisi, okuru kendi iç yolculuğuna çıkmaya cesaretlendiriyor.
Peki ya siz? Bir damla mı olacaksınız,
Mustafa Kemal Atatürk’ün ve Millî Mücadele’nin hikayesi kaç yaşında olursak olalım, hangi dille anlatılırsa anlatılsın her zaman kalbimizin en derin yerine dokunmayı başarıyor.
İşte bugün Mustafa Kemal ATATÜRK günü. Ve bu anda da bana Naim Babüroğlu’nun kaleminden "Kurtuluşa Giden Yol" eşlik etti. Her ne kadar Atatürk’ün hayatını ve Millî Mücadele yıllarını çok iyi bilsem de, bu dönemi bir çocuğun gözünden ve çocuklara yönelik o yalın, samimi dille okumak bambaşka bir deneyimdi.
Kitap, 5. sınıf öğrencisi Ülkü’nün bir hatıra defterinin izini sürerek Atatürk’ün mücadelesine ortak olmasını anlatıyor. Sayfaları çevirirken sadece tarihi olayları hatırlamadım; o dönemin imkansızlıklarını, fedakarlıklarını yeniden yaşayıp derinden duygulandım. İçimdeki vatan aşkının, Atatürk sevgisinin ve minnet duygusunun nasıl yeniden yükseldiğini hissettim.
Bize bu toprakları ve bu özgürlüğü armağan edenlerin hikayesini, kaç yaşında olursak olalım durup durup yeniden okumalıyız. Her kütüphanede, her yaşta mutlaka yer bulması gereken bir eser.
Reklam
Reklam