Kişi kendini ait hissetmeyebilir çoğu zaman, en çok ait olduğunu sandığı yerde.
Bulunduğu yerde en ufak bi iz dahi bırakmayabilir bütün köklerini orada salmışken ve kişinin en büyük laneti kendini cennetteyken bile arafta, yolun sonuna gelmişken bile hep eşikte, vatanındayken gurbette, sevgilinin yanında bile hasret hissetmesidir aslında. Sahipken yokluk, tokken açlık, birken ikilik çekmesidir.
Ağlama eyleminin temelinde sevgi, merhamet, ve hayal vardır. Bu sebeple de katı kalpli ve hayal gücü olmayan insanlar kolay kolay ağlamazlar.
Arthur Schopenhauer