En çok ben onardım dostlukları, en çok benim elim dikiş tuttu
Bağışlamasız sanarken kendimi
En çok ben unuttum kalbimin benden sakladıklarını
Tığla içeri çektim takılmış kazakların ipini
Denenmemiş başlangıcları göze aldım,
Hafifletilmiş hasarları, görmezden gelinen enkazı
Mutfağı beklemek hep bana kaldı
Bir şiirden bir romandan bir filmden çıkıp
Her seferinde aydınlık bir inat gibi yeniden karıştım hayata
Hiç el değmemiş gibi yeniden konuk geldim
Odalarınıza, ruhlarınıza
Buraya